My world, Your world, Our world

มงคลคืออะไร

2011-08-25T23:57:00.009+08:00

หมายเหตุ: คน ส่วนใหญ่เวลาที่ต้องระบุศาสนาที่นับถือลงในแบบฟอร์มต่าง ๆ ก็มักจะตอบกันโดยแทบไม่ต้องคิดเลยว่า "ศาสนาพุทธ" ทั้ง ๆ ที่พวกเขามีความรู้ความเข้าใจในหลักธรรมคำสอนอยู่อย่างน้อยนิด จึงเป็นเรื่องน่าเสียดายอย่างยิ่งที่พวกเราโชคดีได้เกิดมาพบพระพุทธศาสนาแต่ กลับปล่อยโอกาสอันมีค่าให้หลุดลอยไป ด้วยความไม่รู้ไม่เข้าใจทำให้คนจำนวนไม่น้อยดำเนินชีวิตอย่างผิดทำนองคลอง ธรรมซึ่งในท้ายที่สุดก็จะต้องมารับผลอันเป็นวิบากจากกรรมชั่วของตน

ด้วยเหตุ นี้คณะทำงาน "เสื้อส้ม" จึง ได้พยายามรวบรวมบทความทางพระพุทธศาสนาต่าง ๆ มาเผยแผ่ให้กับเพื่อนสหธรรมมิกทุกท่านเพื่อเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตให้ ถูกทำนองครองธรรมตามหลักพระพุทธศาสนา และจะอนุโมทนาเป็นอย่างยิ่งหากท่านจะกรุณาเผยแพร่บทความนี้เพื่อช่วยเหลือ ญาติมิตรทั้งหลายของท่านให้พ้นจากความทุกข์อันเนื่องมาจากวิบากกรรมจากความ ไม่รู้ด้วยเช่นกัน ขอให้สนุกกับการอ่าน

*********************************

หากพูดถึงคำว่า "มงคล"
หลาย ท่านอาจนึกถึงการนิมนต์พระมาสวดมนต์เป็นภาษาบาลีที่เราฟังไม่รู้เรื่อง (เผลอ ๆ ผู้สวดก็รู้ความหมายเพียงลาง ๆ) หรือวัตถุมงคลที่คนนิยมนำมาบูชา และบางท่านก็อาจจะนึกเลยเถิดไปถึงมงคลที่นักมวยไทยใช้สวมหัวก่อนขึ้นชก แล้วอะไรเล่าคือ "มงคล" ที่แท้จริง

ความ สงสัยในเรื่องนี้หาได้เพิ่งเกิดขึ้นในยุคปัจจุบันทว่ามีมานานครั้นแต่ในสมัย พุทธกาล ซึ่งมีผู้ได้ถามคำถามเดียวกันนี้กับองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงขออัญเชิญพระดำรัสจากพระองค์ท่านมาให้ความกระจ่าง

----------------------------------------------------------------

อันข้าพเจ้า คือพระอานันทเถระ ได้สดับมาแล้วอย่างนี้.
สมัยหนึ่ง สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้า เสด็จประทับอยู่เชตวันวิหาร อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี ใกล้เมืองสาวัตถี.

ครั้ง นั้นแล เทพยดาองค์ใดองค์หนึ่ง ครั้นเมื่อราตรีปฐมยามล่วงไปแล้ว มีรัศมีอันงามยิ่งนัก ยังเชตวันทั้งสิ้นให้สว่าง, พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จประทับอยู่ โดยที่ใด, ก็เข้าไปเฝ้า ณ ที่นั้น.

ครั้น เข้าไปเฝ้าแล้ว จึงถวายอภิวาทพระผู้มีพระภาคเจ้า แล้วได้ยืนอยู่ในท่ามกลางส่วนข้างหนึ่ง. ครั้นเทพยดานั้นยืนในที่สมควรส่วนข้างหนึ่งแล้วแล ได้ทูลพระผู้มีพระภาคเจ้า ด้วยคาถาว่า

"หมู่เทวดาและมนุษย์ เป็นอันมาก ผู้หวังความสวัสดี ได้คิดหามงคลทั้งหลาย ขอพระองค์ โปรดแสดงมงคลอันสูงสุด"

[พระผู้มีพระภาคได้ตรัสตอบว่า]

[๑] การไม่คบคนพาล [๒] การคบบัณฑิต และ [๓] การบูชาบุคคลที่ควรบูชา นี้เป็นมงคลอันสูงสุด

[๔] การอยู่ในถิ่นที่อันสมควร สิ่งแวดล้อมดี [๕] การได้ทำบุญทำความดีไว้ก่อน และ [๖] การตั้งตนไว้ถูกต้อง นี้เป็นมงคลอันสูงสุด

[๗] การได้ฟังได้อ่านมากศึกษามาก [๘] ศิลปะวิทยา [๙] ระเบียบวินัยที่ฝึกฝนดี และ [๑๐]
วาจาที่กล่าวดี นี้เป็นมงคลอันสูงสุด

[๑๑] การเลี้ยงดูมารดาบิดา [๑๒-๑๓] การสงเคราะห์บุตรและภรรยา และ [๑๔] การงานที่ไม่คั่งค้าง นี้เป็นมงคลอันสูงสุด

[๑๕] การให้ [๑๖] การประพฤติธรรม [๑๗] การสงเคราะห์ญาติ และ [๑๘] การกระทำการงานที่ไม่มีโทษ นี้เป็นมงคลอันสูงสุด

[๑๙] การงดเว้นจากบาปความชั่ว [๒๐] การสำรวมเว้นจากการดื่มน้ำเมา และ [๒๑] ความไม่ประมาทในธรรมทั้งหลาย นี้เป็นมงคลอันสูงสุด

[๒๒] ความเคารพ [๒๓] ความไม่อวดเบ่ง ความอ่อนน้อม [๒๔] ความสันโดษยินดีด้วยสิ่งที่หามาได้ มาด้วยความสุจริต [๒๕] ความรู้อุปการะที่ท่านทำแก่ตน และ [๒๖] การฟังธรรมตามกาล นี้เป็นมงคลอันสูงสุด

[๒๗] ความอดทน [๒๘] ความเป็นคนว่าง่านสอนง่าย [๒๙] การเห็นสมณะ และ [๓๐] การสนทนาธรรมตามกาล นี้เป็นมงคลอันสูงสุด

[๓๑] ความเพียรเผากิเลส [๓๒] ความประพฤติอันประเสริฐ [๓๓] การเห็นอริยสัจ และ [๓๔] การทำนิพพานให้แจ้ง นี้เป็นมงคลอันสูงสุด

[๓๕] ถูกโลกธรรมกระทบแล้ว จิตไม่หวั่นไหว [๓๖] จิตไม่โศกเศร้า [๓๗] จิตที่ปราศจากธุลีคือกิเลส และ [๓๘] จิตที่เกษม นี้เป็นมงคลอันสูงสุด

เทวดา และมนุษย์ทั้งหลาย กระทำมงคลเช่นนี้แล้ว ไม่พ่ายแพ้ในทุกที่ ย่อมถึงความสวัสดีในทั้งปวง ข้อนั้นเป็นมงคลอันสูงสุด ของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลายเหล่านั้น แล.

ความรู้เหมือนกับมีดเล่มหนึ่ง

2011-07-07T23:33:00.002+08:00

ความรู้เหมือนกับมีดเล่มหนึ่ง เราลับให้มันคม คมมาก...

มีดเล่มนั้นมีทั้งคุณและโทษ

คนมีปัญญาเอาไปใช้ จะทำประโยชน์ ได้ดีมากถ้ามีดเล่มนั้นคม

แต่คนไม่มีปัญญาใช้ก็ไปทายประเทศชาติ

ทำลายความสุข ทำลายความสามัคคีทุกอย่างได้ง่าย

เพราะมีดมันคม

ความรู้ไปตั้งอยู่ในคนพาลเหมือนเอาศัสตราใส่มือโจร

หลวงพ่อชา สุภัทโท

บ้า ๆ บอ ๆ ภาค ๑๐ (โปรดดำเนินชีวิตด้วยความไม่ประมาท – ภาคต่อ)

2011-06-16T15:43:00.003+08:00

สืบเนื่องมาจากคุณขวัญถูกสั่งงดใช้บั้นเด้าและยกของหนักทุกชนิด จะเอาแต่นอนเอาน้ำร้อนมา

ประคบหลังก็หาได้เพลินใจไม่ จึงต้องไปเพนจรไกลแคลิฟอร์เนีย

ห้องซาวน่ายินว่าได้คลายอ่อนเพลีย จะต้องเสียเวลามาหามิกลัว

.
.
ผมเดินผ่านประตูไม้เข้าไปนั่งตรงม้านั้งชั้นล่างของมุมหนึ่งในห้องมืด ผนังไม้โอ๊คช่วยสร้างกลิ่นหอมและบรรยากาศผ่อนคลายในห้องที่แห้งและร้อนระอุ ผมรู้สึกถึงความร้อนจากสร้อยคอ

ในที่สุดผมถอดสร้อยมากำไว้ในมือ ยังมีที่ว่างเหลืออยู่อีกบ้างแต่คนที่เข้ามาคนสุดท้ายได้เลือกที่จะนั่งข้างผม ผ้าเปียกที่คลุมหน้าทำให้ผมไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัว

ไม่มีเสียงคุยใด ๆ ในห้อง อาจบางทีเป็นเพราะลุงคนนั้นนั่งหลับตาทำสมาธิอยู่ที่อีกด้านหนึ่งของห้อง ลุงคนนั้นหายไปแล้วเมื่อผมเปิดผ้าคลุมหน้าออก ผมมองไปรอบ ๆ ในเวลานั้นมีคนอยู่สามคนในห้องมืด ผมเริ่มบทสนทนากับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ทางขวามือ

"ไม่ถอดพระหรอ เดี๋ยวก็ลวกคอ"

"ไม่อะ เมื่อกี้ไปราดน้ำมาแล้ว.......................ไม่เคยเห็นเลย เพิ่งมาซาวน่าหรอ"

ผมยักคิ้ว

"แล้ววันนี้มาเล่นอะไรอะ"

"ไม่ได้มาเล่นอะไร มาซาวน่าเฉย ๆ พอดีปวดหลัง แล้วมาเล่นอะไรเนี่ย"

"มา RPM (การปั่นจักรยานอยู่กับที่ในรูปแบบหนึ่ง) เนี่ยเดี๋ยวอีก ๑๕ นาทีก็จะเริ่มแล้ว"

"อืม เมื่อก่อนเราก็ปั่นบ่อย"

"มาคนเดียวหรอ"

"อ๋อ ป่าวพี่ชายเล่นอยู่ข้างนอก"

"อายุเท่าไหร่ล่ะ จะได้เรียกถูก"

"๒๕"

"๒๕ ปีนี้หรอ งั้นก็เท่ากัน"

"งั้นมั้ง"

"มาเล่นปิ่นเกล้าแสดงว่าบ้านอยู่แถวนี้ดิ"

"อ๋อ ใช่ บ้านเราอยู่จรัญ"

"จรัญ หรอ ซอยอะไรอะ"

"๖๙"

"ไม่ไปปั่นด้วยกันหรอ จะเริ่มแล้วนะ"

"ไม่อะ ปวดหลังแล้วรองเท้าก็ไม่ได้เอามาด้วย"

.
.
ความร้อนและแห้งทำให้บรรยากาศในห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้งก่อนที่เพื่อนใหม่จะเดินออกไป

ผมนั่งในห้องนี้มากว่า ๒๐ นาทีแล้ว เหลือเพียงอีก ๑๐ นาทีเท่านั้นผมจะได้ออกไปจากมันเสียที

เพื่อนใหม่กลับเข้ามาอีกครั้งหลังจากที่ออกไปนั่งพักตรงด้านนอก

"อึดดีนะ"

"....."

"มานั่งตรงนี้สิจะได้ไม่ร้อน" ผมพูดพร้อมกับชี้ไปที่ม้านั้งทางซ้ายมือซึ่งทำมุมฉากกับม้ายาวที่ผมนั่งอยู่

"ไม่มาปั่นด้วยกันหรอ"

"ไม่อะ ปวดหลัง ดูนี่เดะ เห็นมะปูดออกมาเลย" ผมพูดพร้อมกับใช้นิ้วโป้งเอื้อมไปนวดหลังตัวเอง ชายคนนั้นเอื้อมมือมาช่วยกดหลัง แต่มาจบที่แขน

"บึ้กดีนี่นะ"

"อื่อ" ผมตอบสั้น ๆ

ด้วยความที่ร้อนจัดเพื่อนใหม่จึงลุกขึ้นยืนก่อนที่จะกลับมานั่งที่ด้านขวาของผมอีกครั้ง ผมขยับตัวออกมาเล็กน้อย

"หน้าเข้มดีนะ เป็นอิสลามป่าวเนี่ย"

"อิสลามใส่พระด้วยหรอ" ผมตอบพร้อมกับยกมือที่กำสร้อยพระขึ้นมา "ร้อนมากก็กินน้ำเดะ" ผมกล่าวต่อพร้อมกับชี้ไปที่ขวดน้ำที่อยู่ข้างตัว

"ไม่อะ แต่อึดจริง ๆ นั่งจนตัวไหม้ ยังไม่ออกจากห้องเลย" (หลอกด่าว่ากูดำอีก)

ผมยักคิ้วก่อนเอาผ้ามาคลุมหน้าอีกครั้ง บรรยากาศในห้องกลับสู่ความเงียบ

.
.

เพื่อนเริ่มบทสนทนาอีกครั้งด้วยภาษามือ

(คิงหรือควีนวะ!)

(ผมขมวดคิ้ว)

(คิงหรือควีนวะ!)

(ผมส่ายหัว)

บรรยากาศในห้องยังคงร้อนระอุก่อนที่เพื่อนคนนั้นจะเดินออกไป เหลือเพียงผมอยู่ในห้องเพียงลำพัง

๓๐ นาทีแล้ว ผมเดินไปที่ล็อคเกอร์เพื่อเก็บขวดน้ำ ผมหันไปข้าง ๆ

"นายออกไปเที่ยวกับเราบ้างได้ไหม"

(เมื่อกี้มึงว่าอะไรนะ) ผมถามด้วยสายตา

"นายมีเวลาว่างไปเที่ยวกับเราบ้างไหม"

"ไม่ใช่โว้ย"

"มีคนอื่นแล้วหรอ"

ผมตอบด้วยคำพูดเดิมก่อนเดินไปที่ห้องอาบน้ำ

"ไม่ลองมากะเราสักครั้งหรอ บางทีอาจจะใช่ก็ได้นะ"

(ประตูห้องน้ำที่นั่นล็อคไม่ได้) ผมนึกขอบคุณคนออกแบบ

ไม่ว่าคุณจะใช้ชีวิตอย่างโลดโผนเพียงใดหรือคุณกำลังนั่งอยู่เฉย ๆ

โปรดดำเนินชีวิตด้วยความไม่ประมาท

ชีวิตที่ไม่ได้หายไปไหน – ช่วงเวลาใต้ร่มกาสาวพัตร

2011-06-10T11:36:00.007+08:00

หมายเหตุ: คนไทยมักจะประกาศให้ชาวโลกรับรู้ว่าเป็นชาวพุทธทั้ง ๆ ที่ลึก ๆ แล้วแทบจะไม่เคยศึกษาหลักธรรมกันอย่างจริงจัง แม้บางคนจะเคยบวชทว่าส่วนมักเป็นการบวชตามประเพณีแบบไม่คุ้มค่ามีดโกน ส่วนบางคนที่อยากจะบวชก็หาได้มีโอกาสเช่นนั้นไม่ จึงขอใช้โอกาสนี้นำเรื่องราวบางส่วนของชีวิตใต้ร่มกาสาวพัตรออกมาให้ทุกคนได้รู้จักพระพุทธศาสนาในมุมมองที่ต่างออกไป

Entry แรกหลังจากที่หายไปหนึ่งปี

ก่อนอื่นก็ขอบใจเพื่อน ๆ พี่น้องทุกคนสำหรับความระลึกถึง แม้ว่าจะไม่ได้เข้าไปทักทายใครใน "หนังสือหน้า" มาเกือบปีตั้งแต่ออกบวช วันนี้ไม่รู้นึกยังไงไปสะดุดตากับเบอร์รี่ดำของพระใหม่จึงเอามาเจิมเล่น (ก่อนจะโดนยึด) และไป ๆ มา ๆ ก็มาจบลง ณ เมลกองเขื่องที่ไม่ได้เข้าไปอ่านมานานพอสมควร พิจารณาแล้วเห็นสมควรด้วยประการทั้งปวงว่าควรจะให้เพื่อนผองได้ทราบข่าวคราวในชีวิตผ้าเหลืองบ้าง

ขอโทษที่ไม่ได้ตอบเมลเพื่อน ๆ ทั้งหลาย เพราะ ๑. มีเวลาแต่ไม่มีเวลา ๒. ข้อจำกัดทางพระวินัยที่ไม่สามารถคุยกับเพศตรงข้ามแบบ ๒:๒ ได้ (หรือควรจะเรียกว่า ๑:๑ กันแน่) และ ๓. การเข้าถึงเทคโนโลยีที่จำกัด

จะอย่างไรก็ตาม for lotus sake จนถึงวันนี้อาตมาบวชมาได้ ๑๐ เดือนเศษแล้ว ซึ่งก็ถือว่านานพอสมควรและก็ยังไม่อาจบอกได้ว่าจะอยู่ต่อไปถึงเมื่อไร เรื่องง่าย ๆ ว่าจะอยู่หรือไปกลับเป็นเรื่องยากที่ไม่รู้จะไปถามใครที่ไหน หลายคนเวลาที่ไม่รู้จะเองยังไงกับชีวิตก็มักจะเข้าหาวัด และคนที่อยู่ในวัดเล่าจะให้เข้าผับไปถามใครดี

ไม่กี่เดือนก่อนครูบาแถวบ้านดันตัดช่องน้อยแอบลาสิกขาไปทุกข์ทนเอากระดาษเพียงใบเดียวมาประดับผนังคฤหาสน์เรือนงาม อีกทั้งพระอาจารย์สมัยบวชเณรภาคฤดูร้อนก็เพิ่งจะจากไปทำให้การเดินบนเส้นทางอันโดดเดี่ยวทวีความเดียวดายยิ่งขึ้นไปอีก ยังไงก็คิดเสียว่ามาคนเดียวก็ไปคนเดียว แม้จะเดินทางสายไหนสุดท้ายต่างก็ต้องล้วนพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งนั้น และยิ่งยึดมั่นถือมั่นมากเท่าไรเราก็ได้รับความทุกข์มากเท่านั้น เชื่อว่าหลายคนคงเข้าใจดี

ระยะเวลาหนึ่งปีอาจจะดูน้อยนิดสำหรับพระเถระที่บวชมาทั้งชีวิต แต่การเดินทางหมื่นลี้มิได้เริ่มจากก้าวแรกหรอกหรือ หากจะมองว่ามันเป็นการพิสูจน์ตัวเองในระดับหนึ่งก็คงจะพอกล่าวได้ ที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยก็คือการเดินทางบนถนนสายนี้ยังเป็นการพิสูจน์ความจริงใจของบุคคลรอบตัวด้วยเช่นกัน

การพิสูจน์เริ่มจากการเอาชนะความขี้เกียจแหกขี้ตามาบำเพ็ญเพียรตั้งแต่ตีสี่ครึ่ง หรือออกไปบิณฑบาตหากถึงวาระ หกโมงครึ่งจึงได้เวลาฉันน้ำยาคู (ไม่ใช่ยาคูลท์) หรืออาหารเหลว ๆ จำพวกน้ำข้าว น้ำเผือก น้ำถั่วเขียว น้ำฟักทอง…can it be any yuckier! ผะอืดผะอมกันพองามแล้วก็ได้เวลาทำความสะอาดที่พัก sweep the floor and of course clean chickens' shit โชคดีที่สหาย "เสื้อส้ม" สมัครสมานสามัคคีงานจึงเสร็จได้เร็ว เสร็จกิจส่วนรวมก็ถึงเวลาซักผ้าขนาด ๒ x ๓ เมตร ที่ไม่รู้ว่าจะเริ่มและจบลงตรงไหนดี น่าจะจับต้มด้วยแก่นขนุนแบบวัดป่าให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ตะวันไม่ทันจะขึ้นดี (แต่ก็ร้อนโคตร) เก้าโมงครึ่งก็ถึงเวลาปฏิบัติธรรมยามเช้าและยาวจนถึงเพล หากเป็นในพรรษาช่วงนี้คือเวลาเรียนนักธรรม ฉันเพลแบบ all in one คือ ทุกอย่างลงบาตรหมด การฉันมื้อนี้จึงเหมือนได้กินอาหารทิพย์ที่ในหนึ่งคำข้าวมีรสชาติของทุกอย่างมารวมกัน หนังท้องตึงหนังหน้าก็เริ่มด้านทำเนียนจำวัดเพื่อหลบฟังธรรมรอบบ่ายซะอย่างงั้น งีบไปพักใหญ่ความละอายจึงเกิดรีบรุดไปนั่งสมาธิรอบห้าโมง หากไม่ใช่ช่วงอบรมพระกัมมัฏฐานก็จะหลอกแก๊งพระใหม่ไปกวาดวัด กลับมาก็ต้องสรงน้ำเพื่อเตรียมตัวไปทำวัตรค่ำที่เริ่มตั้งแต่ทุ่มครึ่งและจบลงราวสี่ทุ่มครึ่ง หากท่านสมภารไม่ลงก็สามทุ่มกว่า ๆ จากนั้นก็แหกขี้ตาขึ้นมาแบบเบลอ ๆ อีกครั้ง แต่ละวันต่างกันเพียงรายละเอียดปลีกย่อย ที่มากระทบตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ

ดูเผิน ๆ ว่าเป็นพระแล้วจะไม่ต้องกังวลกับอะไรมากมาย แต่ไม่นานมานี้ก็มีเรื่องให้แทบจะประสาทฉันกันเลยทีเดียว

เช้าวันหนึ่งได้มีเหตุให้นิ้วมือไปเกี่ยวกับลวดผูกขาบาตรจนได้แผลซิบ ๆ แผลไม่ทันจะหายบ่ายวันก็ถูกกะเกณฑ์ไปโกนหัวเยาวชนกลุ่มเสี่ยงมาก ๆ (จนไม่กล้าเล่ารายละเอียด) ที่ถูกเกณฑ์มาบวชเช่นเดียวกัน อาตมาพยายามหาถุงมือแต่ไม่พบแม้ในห้องพยาบาล

"อ้าวพวกมึงเร็ว ๆ อย่าให้หลวงพี่ต้องรอ วันนี้ปล่อยตัวแล้วนะขอกูตบกระบาลก่อน เดี๋ยวมึงเป็นพระแล้วกูตบไม่ได้" ผู้หมวดสบถอย่างสุภาพ

"นี่ไปสักที่ไหนมาเนี่ย ลายพร้อยเลย" หลวงพี่หาเรื่องคุย

"ตอนอยู่ในคุกครับหลวงพี่" นาคตอบแบบไม่ต้องคิด

"แล้วมาบวชได้ยังไงหรอ"

"ตำรวจมันหลอกมาคับ มันอยากได้ยอดเยอะ ๆ"

"ถ้าใส่ถุงมือเดี๋ยวเขาก็หาว่าเรารังเกียจเขาหรอก" (ทีมงานแสดงความห่วงใยว่าเยาวชนที่ถูกเกณฑ์มาจะเสียหน้า แต่ไม่ห่วงว่าพระที่ถูกเกณฑ์มาช่วยโกนหัวจะเสียชีวิต)

โกนหนวดบนหน้าตัวเองยังได้เลือดเป็นนิจ แล้วการโกนหัวกระบาลชาวบ้านมันจะไปเหลืออะไร

"หลวงพี่ตรวจตอนนี้ก็ไม่เจอเชื้อหรอก ต้องรอให้มันฟักเชื้อสักสามเดือนก่อน" หมอชิดทิดพระให้คำแนะนำ

ด้วยความที่ยุ่งมากถึงมากที่สุดกับโครงการบวชเณรภาคฤดูร้อน สามเดือนที่ต้องรอผ่านไปอย่างรวดเร็วปานกามนิตหนุ่ม อาตมาได้ไปตรวจเลือดพร้อมกับนาคที่จะมาบวชพระอีก ๒ คน พยาบาลทำหน้างง ๆ ว่าพระจะมาตรวจเลือดไปทำไม จึงตอบด้วยสายตาว่า "กูป่าวนะเว่ย"

"อย่างมากก็ตายในหน้าที่ละวะ อาตมาคิดในใจ" แต่พอเหลือบไปดูนาคที่มาด้วยจึงได้รู้ว่ายังมีคนที่ "ลุ้น" มากกว่าเราเสียอีก

ผลตรวจออกมาว่ารอดจึงไปฉลองด้วยการบริจาคเลือดอีกร่วมครึ่งลิตรในวันรุ่งขึ้นที่วัด อิ่มบุญยังไม่พอจึงไปต่อด้วยการสมัครเป็นอาจารย์ใหญ่ หลวงพี่ที่กรุณามาเป็นพยานรับรองถามอีกครั้งว่าไม่กลัวหรือจึงตอบไปแบบซื่อ ๆ ไปว่า "จะกลัวทำไมครับป่านนั้นก็ตายไปแล้ว"

กรอกใบสมัครเสร็จก็ไปใช้บริการตรวจสายตาฟรีที่โต๊ะข้าง ๆ ก่อนจะได้ยินข่าวร้ายจากสาวคอกระเช้าที่นั่งคุกเข่าที่พื้นให้พระเครียดเล่น ๆ (เพราะอยากจะตัดแว่นให้เห็นชัด ๆ) ว่า

"หลวงพี่ตาแพ้แสงนะคะ มีสายตาสั้นด้วย ควรใช้เลนส์ Multicoated...ประกอบได้ที่นี่เลยคะ ราคา ๒,๐๐๐ บาท ไม่งั้นสายตาจะสั้นเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ค่ะ"

"....สายตาสั้น ๒๕ เนี่ยนะ..." (อาตมาคิดในใจ)

นี่เองกระมังที่คนมักพูดว่าอยู่ในวัดดีแล้วโลกภายนอกมีแต่ความวุ่นวาย

______________________________________

TRADITIONAL PALI CHANTS

2011-06-08T00:19:00.006+08:00

อารัมภบท – ถ้าขี้เกียจอ่านความไร้สาระที่ไร้สาระกว่าที่คิดให้ข้ามไปที่ TRADITIONAL PALI CHANTS
ได้เลย

หลายปีก่อนผมบ้าอัพบล็อกมากขนาดที่บอกกับหลาย ๆ คนว่า "พวกมึงไม่ต้องคุยกับกูก็ได้นะ อยากรู้อะไรก็ไปอ่านในบล็อกกูก็แล้วกัน"

แม้แต่กับแม่ ผมก็บอกอยู่เสมอว่า "นาน ๆ เจอกันทีแม่อยากรู้อะไรก็ไปอ่านในบล็อกเอาเองนะ"

บล็อกเป็นหนึ่งในไม่กี่ที่ใคร ๆ จะได้เห็นตัวตนที่ (อาจจะ) แท้จริงของผม โดยที่ไม่จำเป็นจะต้องรู้จักกันมาก่อน หรือจะต้องมองผ่านเปลือกที่ผมไม่ค่อยจะใส่ใจว่ามันจะเป็นอย่างไร และผมก็ไม่ค่อยจะสนใจว่าเพื่อนร่วม (หรือไม่ร่วม) อุดมการณ์จะเป็นใคร ฉะนั้นพื้นที่ตรงนี้จึงมีความพิเศษสำหรับผมเป็นอย่างยิ่ง

แต่แล้ววันหนึ่ง.........พลังลูกบ้าที่เคยมีอยู่มากมายมันหายไปหมดสิ้น.........มิผิดหากจะยกย่องว่าผมเป็นบล็อกเกอร์ที่ตายทั้งเป็น

..............................................................................................................

"มึงจะเกริ่นทำห่าอะไรนักหนา" หนอนบล็อกแขวะอย่างสุภาพ

ช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาผมต้องทนกับความน่าสมเพชของตัวเองในการเขียนโครงการนำเสนอเพื่อขอตังค์คนอื่นมาสานฝันในอดีตและปัจจุบัน ยิ่งโครงการแรกถูกปฏิเสธการเขียนโครงการอันต่อมาก็อืดขึ้นไปอีกหลายเท่า แต่ละวันหมดไปกับการนั่งเทียนเขียนอย่างแดกดัน แต่ด้วยความถึกทนดั่งควายธนูผมก็แดก ๆ ดัน ๆ ไปจนเสร็จ และเมื่อไม่ต้องทำเรื่องที่ต้องทำอีกต่อไป จึงได้ทำเรื่องที่ไม่ต้องทำแต่อยากจะทำเสียที

และพลังลูกบ้าก็กลับมาอีกครั้ง ราวกับฟ้าใสหลังมรสุม

..............................................................................................................

TRADITIONAL PALI CHANTS

ผมตั้งใจจะออกหนังสือมานานแล้วและก็เกือบจะได้อยู่หลายครั้ง แต่ไม่เคยคิดเลยสักครั้งในชีวิตเลยว่าหนังสือเล่มแรกจะออกมาในแนวนี้

ราว ๆ เดือนพฤษภาคมปี 2010 ซึ่งเป็นเดือนที่ 11 ในชีวิตผ้าเหลืองของผมมีชาวมาเลเซียมาขอบรรพชาและอุปสมบทที่วัดจำนวนทั้งหมด 12 รูป เดิมทีนั้นอุบาสกกลุ่มนี้ได้ติดต่อไปที่วัดสระเกศแต่ด้วยข้อจำกัดด้านพื้นที่หลวงพ่อสมเด็จจึงส่งพวกเขามายังวัดที่ผมอยู่ ความหล่อแบบอินเตอร์ทำให้ผมมาในโครงการนี้พร้อมกับพระอีกสองรูปคือ หลวงพ่อณัฐวุฒิ และหลวงพี่ยศพัชร์ (บาส) พวกเราทั้งสามมีหน้าที่อบรมดูแล อำนวยความสะดวก สอนการขานนาค (การขอบวช) รวมถึงการสอนสวดมนต์ทำวัตรให้กับสมาชิกใหม่

อุปสรรคไม่ใช่แค่การสื่อสารแต่ยังรวมถึงการรวบรวมเรียบเรียงบทสวดจากแหล่งต่าง ๆ เข้าด้วยกันให้ตรงกับหนังสือสวดมนต์ที่ทางวัดใช้เพื่อให้พระใหม่สามารถร่วมทำวัตรสวดมนต์กับพระเก่าได้ หลายคนอาจสงสัยว่าเพราะเหตุใดจึงให้ความกับการสวดมนต์นัก ที่เป็นเช่นนั้นเพราะก่อนที่จะมีการบันทึกพระธรรมเป็นลายลักษณ์อักษรพระสงฆ์ใช้การท่องจำในการบันทึกเพียงอย่างเดียว และจะมีการสวดพร้อมกันอยู่เรื่อย ๆ เพื่อทบทวนความถูกต้อง เหตุนี้การสวดมนต์จึงเป็นการรักษาพระธรรมอีกวิธีหนึ่ง อีกทั้งยังเป็นการทบทวนคำสอนไปพร้อมกัน

การเรียบเรียงที่เริ่มจากศูนย์ในเวลาที่จำกัดทำให้เอกสารประกอบการสวดมนต์ชุดแรกออกมาในรูปแบบของ A4 เย็บแม็ก ที่แจกไปพร้อมกับคำพูดในแววตาว่า "ขอโทษนะท่านที่ไม่ค่อยพร้อม แต่..........มีให้ใช้ก็บุญแล้ว!"

นอกจากพระแล้วทางวัดก็มีชาวต่างประเทศเข้ามาปฏิบัติธรรมอย่างต่อเนื่องตลอดปี แต่น้อยคนนักที่มาร่วมทำวัตรสวดมนต์ และคงไม่มีสักคนเลยที่เข้าใจความหมายของสิ่งที่พวกเราท่องบ่นออกไป ผมนึกถึงวัดป่าที่เคยไปอยู่ปฎิบัติธรรมซึ่งมีพระชาวต่างประเทศอยู่มาก แต่พระทุกรูปก็เข้าทำวัตรสวดมนต์ตามปรกติเพราะที่นั่นมีหนังสือสวดมนต์แปลฉบับภาษาอังกฤษเป็นของตัวเอง

บางทีอาจจะถึงเวลาแล้วที่เราควรจะมีหนังสือแบบนั้นเป็นของตัวเองบ้าง

..............................................................................................................

ผมหันไปหาหลวงพี่บาส ทีมงานแก๊งเสื้อส้มซึ่งเป็นมือซ้ายของผมในตอนนั้นพร้อมกับบอกสิ่งที่ผมคิดให้ท่านทราบ........และการทำหนังสือก็เริ่มขึ้น เราแบ่งงานกันทันทีโดยหลวงพี่บาสมีหน้าที่รวบรวมบทสวดมนต์จากแหล่งต่าง ส่วนผมจัดรูปเล่มภายในให้สอดคล้องกับเล่มหลักที่ทางวัดใช้ นอกจากนั้นยังได้หลวงพ่อณัฐวุฒิมาช่วยพิมพ์อีกแรงทำให้งานในช่วงแรกเดินหน้าไปอย่างรวดเร็ว พวกเราตกลงกันในรายละเอียดหลายอย่างเพื่อให้หนังสือเล่มใหม่เกิดประโยชน์สูงสุดต่อผู้ใช้อย่างแท้จริง เช่น การพิมพ์ชื่อคาถาด้วยภาษาอังกฤษและภาษาไทยทั้งในตัวเล่มและสารบัญเพื่อให้คนไทยสามารถช่วยเพื่อนชาวต่างชาติเปิดหาหน้าที่กำลังสวดได้, การติดแถบชื่อบทสวดมนต์ที่สวดบ่อยให้ยื่นออกมาข้างหนังสือเพื่อให้สามารถพลิกหน้าได้อย่างรวดเร็ว, การแทรกบทความมารยาทการทำวัตรสวดมนต์, การอ่านออกเสียงภาษาบาลีตัวอักษรโรมัน รวมถึงความหมายของธูป เทียน และดอกไม้ เป็นต้น

ส่วนการพิมพ์นั้นตั้งใจว่าจะทำกันอย่างเรียบง่ายและประหยัดโดยไม่คิดว่าหนังสือเล่มนี้จะต้องออกมาอย่างอลังการด้วยทุนสร้างแปดพันล้าน ผมนึกถึงแนวคิดที่ เติ้ง เสี่ยว ผิง เคยกล่าวไว้ว่า

"No matter if it is a white cat or a black cat; as long as it can catch mice, it is a good cat."

"ไม่ว่าแมวจะสีขาวหรือสีดำตราบใดที่มันยังจับหนูได้มันก็คือแมวที่ดี"

ด้วยเหตุนี้จึงลงมือจัดรูปเล่มเองโดยใช้ Word และความรู้แบบไก่กาที่พอจะมีติดหัวมาบ้าง โดยตั้งใจว่าอย่างมากก็ไม่เกินสามเดือน ผมเลือกใช้ Font Pali Charter เพราะอักขระค่อนข้างอ้วนจึงอ่านง่ายถึงจะวางบนพื้นก็ยังอ่านออก ไม่ค่อยมีปัญหาเวลาที่แปลงไฟล์ Font อื่นมาใช้ และตัวอักษรพิเศษดูกลมกลืนกับตัวอักษรธรรมดา

เดิมทีผมตั้งใจว่าจะพิมพ์ไม่กี่เล่มไว้สำหรับใช้งานในวัดจึงบอกบุญในวงแคบ ๆ กะว่าได้แค่ค่ากระดาษก็พอใจแล้ว แต่วันหนึ่งความคิดนี้ก็เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิงเมื่อหลวงพ่อณัฐวุฒิบอกผมว่า

"หลวงพี่ทำมาเลย เงินขาดเท่าไหร่เดี๋ยวผมจัดการเอง เดี๋ยวผมไปบอกหลวงป๋า (เจ้าอาวาส) ให้ (เพื่อขออนุญาตจัดพิมพ์)"

เมื่อกลายมาเป็นโครงการของวัด ขั้นตอนถัดไปคือการไปปรึกษากับพระอาจารย์มหาประเสริฐ เพื่อคุยกันในรายละเอียดเพิ่มเติม และในวันนั้นเองยอดจัดพิมพ์ที่คิดว่าจะทำกันขำ ๆ ไม่กี่เล่มก็กลายมาเป็น 2,000 เล่ม เราประเมินกันคร่าว ๆ ว่าหากค่าจัดพิมพ์ตกเล่มละ 65 บาท โครงการนี้จะต้องใช้เงินถึง 130,000 บาท งานนี้ถ้าหลวงพ่อวุฒิไม่ออกปากว่าจะช่วยผมคงไม่กล้าพิมพ์เป็นเรื่องเป็นราวมากถึงเพียงนี้ แต่ถึงกระนั้นก็ตามพวกเราก็ทำการบอกบุญกันอย่างขันแข็งโดยมีหลวงพี่บาส เป็นแกนนำ ผมได้เมลจาก Eunice ว่ายินดีจะบริจาคเงินสนับสนุนการจัดพิมพ์หนังสือเล่มนี้ 1,000 พร้อมกับขอหมายเลขบัญชีธนาคารของผม โดยเธอขอผมอย่างเดียวว่าไม่ต้องการมีชื่อในหน้าผู้บริจาค ผมปรับยอดสมุดในอาทิตย์ถัดไปและพบว่าเงิน 1,000 นั้น ไม่ใช่พันบาทแต่คือพันดอลล่าร์!!! กำลังใจของพวกเราเพิ่มขึ้นอีกโข

เมื่อจะต้องจัดพิมพ์อย่างเป็นทางการ สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้คือการออกแบบปก ด้วยเหตุนี้จึงเดือนร้อนถึงพี่โอ๊คที่สึกไปราวครึ่งปีก่อน พี่โอ๊คใช้เวลาราวสองอาทิตย์ก่อนส่งตัวอย่างปกหนังสือมาให้ผมซึ่งงานปกนั้นกลายเป็น Talk of the temple อยู่พักนึง ด้วยความชำนาญด้านการออกแบบและงานพิมพ์ทำให้ภายหลังพี่โอ๊คกลายมาเป็นหนึ่งในทีมงานสำคัญของโครงการนี้

..............................................................................................................

ไม่เสร็จไม่เลิก

การเด็ดดอกไม้ดอกเดียวทำให้จักรวาลสะเทือนได้ฉันใด การเปลี่ยนแปลงเพียงหนึ่งอักขระก็อาจทำให้หน้าเด้งทั้งเล่มได้ฉันนั้น

หนังสือที่ดูเหมือนจะเสร็จแต่ก็ไม่เสร็จเสียที ด้วยเหตุที่ตัวอักษรโรมันสำหรับภาษาบาลีมีรายละเอียดยิบย่อยมาก อีกทั้งข้อมูลที่ได้มาก็มีคำผิดปนอยู่ไม่น้อย หนำซ้ำบางเล่มเขียนเป็น Karaoke ซึ่งแม้จะทำให้ดูอ่านง่ายแต่เป็นการทำลายรากศัพท์แบบไม่เหลือชิ้นดี ทำให้ผู้ที่ต้องการศึกษาภาษาบาลีใช้ประโยชน์ไม่ได้เลย หลายท่านอาจไม่ทราบว่าบทสวดมนต์ที่เราสวด ๆ กันอยู่นั้นมีหลายบทที่เป็นฉันท์ซึ่งมีฉันทลักษณ์ตายตัว (พระพุทธเจ้าตรัสเป็นบุรุษพิเศษตรัสครั้งละ ๘ คำ!) ดังนั้นการตรวจทานจึงเป็นไปดุเดือดเพื่อรักษาไว้ซึ่งพุทธพจน์ ที่น่าสนใจคือพวกเราพบคำผิดในหนังสือแทบทุกเล่มที่นำมาใช้อ้างอิง!.............แล้วผมจะเชื่อเล่มไหนดี

งานช่วงนี้ช้ามากจน.......ผมกลับสู่เพศคราวาส! ปล่อยให้หลวงพี่บาสบอกบุญและประสานงานกับ พม.ประเสริฐเพียงลำพัง แต่ถึงกระนั้นก็ตามผมยังคงช่วยงานที่วัดต่อไปเรื่อย ๆ

..............................................................................................................

Just so Few

หนึ่งในความประทับใจที่สุดในการทำหนังสือเล่มนี้คงจะหนีไม่พ้นการหาบทแปลของ "คติของสัตว์ ส่วนน้อย – ส่วนมาก" ซึ่งเป็นส่วนเสริมที่อยู่ในหน้าสุดท้ายของหนังสือสวดมนต์ฉบับภาษาไทยของวัด ยังดีที่มีอ้างอิงไว้ด้านล่างว่า "พระไตรปิฎกภาษาไทย เล่มที่ ๒๐ อังคุตตรนิกาย เอก-ทุก-ติกนิบาตร ข้อ ๒๐๔ หน้า ๔๔" ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญในการค้นหาต้นฉบับจากพระไตรปิฎกฉบับภาษาอังกฤษ

ขันติไม่มีบารมีไม่เกิด

ดูเหมือนจะง่ายแต่พอเอาเข้าจริงข้อมูลอ้างอิงที่เราได้มาแทบจะใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้ เพราะการจัดเรียงพระไตรปิฎกฉบับภาษาอังกฤษนั้นต่างกับของไทยโดยสิ้นเชิง ข้อมูลเดียวที่เป็นประโยชน์คือ "อังคุตตรนิกาย" ซึ่งในฉบับภาษาอังกฤษจะมีอยู่สี่เล่มจากสี่สิบกว่าเล่ม

พวกเรามาไกลเกินกว่าจะเดินถอยหลังหลวงพี่บาสกัดฟันคัดคัมภีร์ที่อยู่ในหมวดนี้ออกมาซึ่งใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า 'The book of gradual saying' จากนั้นพวกเราจึงช่วยกันไล่หาทีละหน้าจบพบข้อความเดียวกันกับในฉบับภาษาไทย ผมอยากจะตะโกนออกมาเมื่อพบคำว่า....

'Even as, monks, in this Rose-apple Land¹ trifling in number are the pleasant parks, the pleasant groves, the pleasant grounds and lakes, while more numerous are the steep precipitous places, unfordable rivers, dense thickets of stakes and thorns, and inaccessible mountains, - just so few in number are those beings that are born on land: more numerous are the beings that are born in water.

Just so few in number are the beings that are reborn among men: more numerous are the beings that are born among others than men.

Just so few in number are those beings that are reborn in the middle districts: more numerous are those reborn in the outlying districts, among the undiscerning barbarians.

¹Jambudīpa. One of the four 'great islands,' of which the southernmost includes India.

Just so few can to this. I believe.

..............................................................................................................

คิดง่ายแต่ทำนาน

ผมพิมพ์ข้อมูลทั้งหมดลงไปรวมถึงเชิงอรรถที่มีอยู่ในต้นฉบับที่ขยายความหมายของคำว่า Rose-apple Land ว่าคือ ชมพูทวีป ดังที่ปรากฏอยู่ในตัวอย่างด้านล่าง

Jambudīpa. One of the four 'great islands,' of which the southernmost includes India.

นี่เองที่ทำให้ผมฉุกคิดว่ามีคำที่ต้องการคำอธิบายอีกมากในหนังสือของพวกเราและนี่เองที่นำไปสู่การทำอภิมหา Footnote แม้ผมจะรู้ดีว่าหนังสือเสร็จช้ากว่าที่ตั้งใจไว้มากแล้วแต่ส่วนที่เพิ่มขึ้นนี้จะทำให้หนังสือเกิดประโยชน์สูงสุดต่อผู้ใช้อย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก การทำ Footnote ได้อาศัยข้อมูลจากพจนานุกรมของ Buddhanet.net และ Glossary จากหนังสือไตรสิกขาของที่วัด ส่วนที่เหลือก็หาจากเว็บต่าง ๆ เหมือนจะง่ายแต่สิ่งที่ต้องระวังคือคำจำกัดความจากฝ่ายเถรวาทและมหายานนั้นไม่เหมือนกันเสมอไป ผมจึงจำเป็นต้องตรวจสอบจากตำราฝ่ายเถรวาทอีกครั้งเพื่อความถูกต้อง

Footnote ที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ได้ทำสร้างปัญหากับการจัดหน้าและทำให้เสียเวลาแก้ไขอย่างมาก พื้นที่ด้านล่างที่เสียไปทำให้บทสวดมนต์ที่ถูกจัดหน้าเอาไว้แล้วเด้งทั้งเล่ม T T: ………………….. บางหน้าที่ผมทำเป็น 2 คอลัมน์เพื่อรักษาฉันทลักษณ์เละจนต้องตั้ง Tab ใหม่หมด ซึ่งผมมองไม่เห็นอนาคตเลยว่ามันจะต้องใช้เวลาอีกเท่าไรในการแก้ไขคราวนี้

ด้วยความสดของบัณฑิตใหม่ทำให้หลวงพี่บาสเสนอความคิดบรรเจิด ๆ ให้กับผมอยู่เสมอ ซึ่งทำให้หนังสือที่ช้าอยู่แล้วกลับช้ายิ่งขึ้นไปอีก ทว่าพวกเราเชื่อว่าหากทำแล้วไม่ดีกว่าของที่มีอยู่แล้วเราจะเสียเวลาทำไปเพื่ออะไร ผมตัดสินใจแปล "อานุภาพพระปริตร" เป็นภาษาอังกฤษ แม้ว่าช่วงแรกจะไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่ เพราะคิดเอาว่าฝรั่งอ่านไปคงจะไม่เชื่อแล้วกลับจะมาหาว่าพวกเรางมงาย แต่สุดท้ายก็ทำตามที่หลวงพี่บาสเสนอโดยคิดว่าควรให้ผู้อ่านเป็นผู้ตัดสินใจเองว่าจะเชื่อหรือไม่

Project การแปลอานุภาพพระปริตรสำเร็จลงได้ด้วยความช่วยเหลือจากหลาย ๆ คน ได้แก่ พี่แก้ว อีโบ คุณชรินทร์และสหาย น้องแชมเปญจน์ รวมถึง Jessica ที่ช่วยตรวจทานให้

ไอเดียบรรเจิดของหลวงพี่บาสนอกจากจะทำให้ผมแทบจะกระอักเลือดแล้วยังทำให้สงฆ์ทั้งวัดเดือดร้อนกันถ้วนหน้า ด้วยความหวังดีว่าคนที่ได้หนังสือไปจะสวดไม่เป็นจึงเสนอให้ทำซีดีบทสวดมนต์แนบไปกับหนังสือด้วย โชคดีที่ทางวัดได้บันทึกเสียงสวดมนต์ไว้บ้างจึงทำให้เราไม่ต้องเริ่มงานนี้จากศูนย์ แต่ถึงกระนั้นก็ต้องไปอาราธณาพระอาจารย์ที่นำทำวัตรให้ช่วยสวดบทที่เรายังไม่มีไฟล์เสียงกันอยู่ งานนี้ต้องขอบคุณพระมหาชินที่กรุณาค้นหาไฟล์และบันทึกเสียงเพิ่มเติม รวมถึงภิกษุทุกท่านที่ร่วมกันสาธยายธรรม และที่ขาดไม่ได้คือทิดเอ็มที่ช่วยตัดต่อเสียงสวดมนต์ให้

พวกเราขาดอยู่สองบทซึ่งทางวัดไม่ค่อยนิยมสวดจึงต้องใช้ไม้ตายบุกสถานีวิทยุของวัดแล้วสวดกันเอง

..............................................................................................................

กว่าจะส่งโรงพิมพ์ได้

ก็ล่อไปถึงปลายเดือนตุลาคม Eunice และ Jessica ช่วยตรวจอยู่หลายตลบ อีกทั้งหลวงพ่อ Barton ช่วยดูซ้ำให้อีกครั้งจนผมมั่นใจว่า error ในเล่มอยู่ในระดับที่รับได้ ผมแปลงไฟล์เป็น PDF แล้วส่งไฟล์ราว 160 หน้าให้หลวงพี่บาสก่อนออกจากวัดในเดือนนั้น คอมผมพังทันทีที่งานนี้เสร็จ

เนื่องจากที่เป็นงานของวัดเราจึงนำหนังสือไปให้ท่านเจ้าอาวาสพิจารณาก่อนส่งโรงพิมพ์ แล้วก็ถูกตีกลับมาในวินาทีนั้นเพราะท่านไม่เห็นด้วยกับหน้าปกที่แนวไปหน่อย พร้อมให้เหตุผลว่าพระเศียรแหว่ง ๆ ไม่ดี เวลาทำอะไรให้ทำให้เต็ม ท่านชอบอะไรตรง ๆ และสว่าง ๆ

นั่นหมายความว่าปกซีดีที่ออกแบบไว้แล้วต้องถูกแก้ไขไปด้วย เดือดร้อนถึงคนออกแบบที่ต้องกลับมาทำปกอีกครั้ง!

จากประสบการณ์อันโชกโชนทำให้พี่โอ๊คออกแบบปกใหม่ถึง 3 แบบก่อนส่งให้หลวงพี่บาสเพื่อนำไปให้เจ้าอาวาสพิจารณาอีกครั้ง กะว่ายังไงก็ต้องเข้าตาซะอัน แต่หลวงพี่บาสไม่คิดอย่างนั้นเท่าไหร่

"พี่ขวัญ ดูสิไม่ผ่านหรอก อันนี้ก็ยังไม่เต็มองค์ อันนี้ก็เอียง อันนี้ทั้งมืดทั้งเอียง........."

แต่พิจารณาอยู่สักพักและยืนยันให้หลวงพี่บาสนำปกชุดใหม่นี้ไปเสนอ จากความรู้สึกของคนที่ทำงานศิลป์ด้วยกันผมเห็นว่าหน้าปกนี้พี่โอ๊คทำอย่างพบกันครึ่งทางที่สุดแล้ว………….และมันก็ผ่านอย่างที่ผมคิดไว้

..............................................................................................................

ไม่ได้จบกันง่าย ๆ

เดิมทีทางวัดจะเป็นผู้ดำเนินการจัดพิมพ์แต่โอ๊คอาสาจะหาโรงพิมพ์ข้างนอกที่ราคาถูกกว่าแต่ได้งานที่คุณภาพเท่ากัน อาจารย์ประเสริฐเห็นด้วยพวกเราจึงได้มาดูแลการจัดพิมพ์ดังที่ตั้งใจไว้แต่แรก ไฟล์ทั้งหมดถูกส่งเข้าโรงพิมพ์ช่วงปลายปี 2010 และเงียบหายไปอยู่พักใหญ่ ผมมาทราบทีหลังว่าที่ช้าเพราะ Font เด้งทั้งเล่มเลย.......แล้วมันจะเสร็จไหมเนี่ย

คนที่จะขาดใจไม่น้อยไปกว่าผมน่าจะเป็นหลวงพี่บาสเพราะท่านตั้งใจว่าตราบใดที่หนังสือเล่มนี้ยังไม่เสร็จท่านก็จะไม่สึก เดิมทีหลวงพี่จะบวชเดือนเดียวแต่ตอนนี้ก็ปาเข้าไปเกือบปีแล้ว

ผมได้รับ Digital Prove ที่ส่งมาจากกรุงเทพราวเดือนกุมภาพันธ์ การตรวจครั้งแรกพวกเราพบจุดผิดนับร้อยแห่ง ย่อหน้าที่ถูกจัดไว้อย่างดีเสียหายเหมือนถูกรถทับ หากผมย้อนเวลาได้ผมคงจะเริ่มทำงานนี้พร้อมหัดใช้โปรแกรม InDesign ไม่ใช่ Word ง่อย ๆ และงานก็คงจะเสร็จไปเป็นเดือนแล้ว

Digital Prove ฉบับที่สองและสามถูกส่งมาให้ผมหลังจากนั้นไม่นาน ผมตรวจอยู่หลายรอบก่อนส่งไปให้หลวงพี่บาสดูอีกครั้ง โชคดีที่ได้ทิดนนท์มาช่วยทำให้พวกเราพบคำผิดในจุดที่คิดไม่ถึงอีกหลายแห่ง.....อย่างไรก็ตามผมรู้สึกตงิด ๆ ทุกครั้งเวลาที่ตรวจงาน เพราะ Digital Prove ฉบับใหม่จะพบ error ใหม่ ๆ เกิดขึ้น พี่โอ๊คแนะนำให้ไปดูที่โรงพิมพ์และผมก็ได้ไปจริง ๆ ในเดือนเมษายน

..............................................................................................................

เฮือกสุดท้าย และการรอคอยที่ยาวนานของทุกคน

ถ้าไม่ได้เข้าไปดูเองที่โรงพิมพ์จะไม่มีวันรู้เลยว่าช่างไม่ได้ใช้ ไฟล์ PDF ที่ส่งไปให้ แต่ใช้ไฟล์ Word มาแก้ไขก่อนแปลงเป็น PDF แล้วส่งเข้า InDesign เนื่องจากใช้ Window กันคนละเวอร์ชั่น Font จึงเด้งกระจายแบบไม่เกรงใจคนทำ และสาเหตุที่ช้าคือช่างไม่ชำนาญ Word เพราะฉะนั้นการแก้แต่ละครั้งจะใช้เวลานานและทำให้หน้าอื่น ๆ เคลื่อนตามไปด้วย อีกสาเหตุหนึ่งคือความโง่ของผมเองที่ไม่ได้แก้ไข Layout หน้าให้เป็น A4 ทั้งหมดตั้งแต่แรก (เหตุที่ใช้คอมหลายเครื่องทำงานบางทีก็มึน ๆ ลืมดู) ทำให้ระดับของบรรทัดแถวบนและล่างสุดในบางช่วงของหนังสือไม่เท่ากันซึ่งช่างก็แก้ไม่สำเร็จเพราะใช้ Word ไม่ค่อยเป็น

ทางออกเดียวคือผมจะต้องแก้ไขเองทั้งหมดเพื่อให้หนังสือสามารถออกทันวันวิสาขบูชา ผมใช้เวลาอยู่ที่นั่นสองวันและถือโอกาสจัด Layout ใหม่ทั้งเล่มให้เป็น A4

ผมโทรหาหลวงพี่บาสทันทีที่การแก้ไขเสร็จสิ้น หลวงพี่ฉลองความสำเร็จนี้โดยการหาฤกษ์สึกที่เร็วที่สุด อีกไม่กี่วันหนังสือ Lot แรก จำนวน 500 เล่มก็มาส่งที่บ้านผม ผมกับพี่แก้วช่วยกัน Load ขึ้นรถบรรทุกของพี่แก้วเพื่อนำถวายวัดในวันรุ่งขึ้น ไม่แน่ใจว่าเพราะความความศักดิ์สิทธิ์หรือความหนักของหนังสือธรรมะทำให้ช่วงล่างอันแข็งกระด้างที่เพิ่งจะเปลี่ยนมากลายเป็นแข็งกำลังดี พวกเราและน้อง ๆ สามเณรช่วยกันยกหนังสือเข้าห้องคลัง ก่อนนำหนังสือบางส่วนไปถวายให้กับท่านเจ้าอาวาส การถวายเป็นไปอย่างเรียบง่ายตามแบบพุทธแท้ ๆ ที่ไม่ยึดติดกับพิธีกรรมอันวุ่นวาย

"ดี...เอาไปกองไว้ตรงนั้นเลย"

..............................................................................................................

ปีติของการเป็นผู้ให้

หนังสือถูกจัดพิมพ์ทั้งหมด 2,105 เล่ม โดยเป็นแบบเย็บกี่ไสกาว 1,605 เล่ม และเป็นแบบเย็บลวด 500 เล่ม ซึ่งหลวงพี่บาสได้ทำการ Recall หนังสือแบบหลังเพื่อมาเปลี่ยนลวดจากเบอร์ 6 เป็นเบอร์ 8 โดยพี่โอ๊คเป็นคนออกทุนในการแก้ไข

แม้ว่าหนังสือจะเสร็จช้ากว่าที่ตั้งใจเอาไว้มากแต่งานที่ออกมาดีนั้นได้ยังปีติให้เกิดทั้งผู้ให้และผู้รับ ผมไม่เสียใจเลยที่มันออกมาช้าเพราะหากเรารีบทำแล้วงานออกมาไม่ต่างจากหนังสือสวดมนต์แปลฉบับอื่นเราจะเสียเวลาทำไปทำไม หน้าปกที่สวยงามและรูปเล่มที่เป็นระเบียบทำให้หนังสือดูมีคุณค่ามากยิ่งขึ้น การทำ Footnote แบบ Hardcore ได้เป็นแรงบันดาลใจให้หนังสือ "วิปัสสนาตามแนวสติปัฏฐาน ๔" ของวัดนำเทคนิคเดียวกันมาใช้ อีกทั้งพี่โอ๊คยังได้รับเชิญมาเป็นผู้ออกแบบปกด้วย

ผมมองหนังสือทุกครั้งด้วยความรู้สึกปลาบปลื้มใจ ผมรู้สึกเป็นหนี้บุคคลมากมายที่มีส่วนให้งานนี้สำเร็จลงได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลวงพี่บาส และพี่โอ๊ค อีกทั้งหลวงพ่อวุฒิที่เอ่ยปากว่าไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน ที่เหลือเชื่อคืองานนี้หลวงพ่อวุฒิไม่ได้ทำบุญปิดท้ายเพราะพวกเราได้รับเงินบริจาคเกินเป้า ซึ่งสิ่งนี่เองที่ทำให้ผมคิดได้ว่าอย่ากลัวที่จะทำความดี เพราะหากที่เราทำในสิ่งที่ดีและเป็นประโยชน์ในที่สุดก็ย่อมจะมีคนที่เห็นคุณค่าและเข้ามาให้ความช่วยเหลือ แม้จะไม่มีใครเห็นแต่คุณค่าของงานก็จะยังความปลื้มใจให้กับเราเรื่อยไป

ขอให้ทุกท่านจงมีส่วนในกุศลอันนี้

เรื่องมีดโกน

2007-03-24T21:27:00.000+08:00

อุปกรณ์โกนหนวดที่เราใช้กันอยู่ทุกวันนี้นับว่าสะดวกสบายและแตกต่างกว่าในอดีตเมื่อไม่กี่สิบปีที่ผ่านมาราวกับหน้ามือเป็นหลังตีน แต่ความง่ายและรวดเร็วนั้นแลกไปกับเสน่ห์ของการโกนหนวด เราคงรู้สึกแปลก ๆ หากช่างตัดผมใช้มีดโกน Gillette Mach 3 มากันจอน หรือกันคิ้ว

หลายคนคงไม่เคยสังเกตว่าที่ใบมีดโกนนั้นมีเครื่องหมายรูปสามเหลี่ยมอยู่สองอัน สำหรับคนที่เคยเห็นก็คงมีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่ามันมีความหมายอะไร หัวลูกศรดูไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกับการโกนหนวดเช่นเดียวกับรูปปิรามิตที่เสือกเสล่อไปอยู่บนแบงค์ดอลล่าห์

ด้วยเหตุนี้จึงขอเล่าเรื่อง ความหมายของสามเหลี่ยมบนใบมีดโกน ตามที่เคยได้สัญญาไว้

นอกจากเรื่องความงามแล้วมีดโกนจัดเป็นอุปกรณ์ดำรงชีพของพรานในอดีต

หนอนบล็อก: ดำรงชีพด้วยการกรีดกระเป๋าหรอคะ

ขวัญ: เอ่อ แต่ผมหมายถึงการดำรงชีพในป่านะครับ

หนอนบล็อก: อ๋อ!!! การดำรงชีพในป่าไม้เดียวกันนะหรอ

ขวัญ: ป่าม้งป่าไม้แตดไรเล่า “It’s about using a razor as a survival tool in a wood.” กล่าวคือมีดโกนสามารถใช้เป็นเข็มทิศได้ด้วย โดยลูกศรที่เราเห็นนั้นจะเป็นตัวบอกทิศเหนือ เพียงแค่เราทำให้มีดโกนสามารถเคลื่อนไหวได้สะดวก เช่น ห้อยกับเชือก หรือนำมาวางบนน้ำ มีดโกนก็จะหมุนไปตามแรงแม่เหล็กโลก

แม้ว่าอาจจะช้าไปแต่สุดท้ายก็ได้ทำตามที่เคยพูดไว้
เช่นเดียวกับมีดโกนที่แม้ว่าจะวางอยู่อย่างไร
แต่ท้ายสุดย่อมหันไปจบที่ทิศเหนือเสมอ

กำลังใจจากเพื่อน ป

2007-02-11T21:47:00.001+08:00

บางสิ่งยิ่งเก็บยิ่งเก่า
.
.
ทว่าบางสิ่งหามิใช่เป็นการเพิ่มคุณค่า

มันเป็นเพียงเศษกระดาษเน่า ๆ ในสายตาของคนทั่วไป ทว่าข้อความในนี้คือความจริงอันเจ็บปวดไม่น้อยไปกว่า “บ้า ๆ บอ ๆ ภาค ๘ – ฉันคือใคร” (http://de-underwater.exteen.com/20060705/entry) ที่ได้นำเสนอไปเมื่อกลางปีที่แล้ว

เชื่อว่าคนที่ผ่านการเรียนในระบบการศึกษาในโรงเรียนรัฐบาลของไทยมาก็คงจะทราบถึงความกดดันในช่วงชีวิตวัยเรียนเป็นอย่างดี ที่ทุกคนกำลังเตรียมตัวเข้าสู่ลานประหาร (การสอบเข้ามหาวิทยาลัย)

โรงเรียนของผมอาจเปรียบได้กับราชวงศ์ถังตอนปลายที่มีคนกล่าวยกย่องว่า “ข้องนอกสวยงามข้างในเน่าเฟะ” จึงไม่แปลกอะไรที่สถาบันกวดวิชาจึงกลายเป็นธุรกิจที่สร้างความมั่งคั่งให้กับผู้ประกอบการได้เป็นอย่างยิ่ง จนอดคิดไม่ได้ว่ากูมาโรงเรียนทำไมวะ

มังกรโคโมโด ที่เรียกตัวเองว่าอาจารย์ทำตัวโคโมโดมากขึ้นทุกวัน หลายคนยังคงทำเฉยเพราะอาจคิดว่าไม่ใช่เรื่องของกู หรือกูจะหาเหาใส่ตัวทำไม

“สิทธิและเสรีภาพคือของขวัญวันเกิดสำหรับมนุษย์ทุกคน” คือสิ่งที่ผมเชื่อมั่นและเป็นเดิมพันของเกมส์นี้
แม้ว่าจะมีคนไม่น้อยที่ได้รับผลประโยชน์จากชัยชนะในครั้งนี้ ทว่าการต่อสู้ดำเนินไปอย่างตึงเครียดและโดดเดี่ยว

แต่วันหนึ่งผมก็รู้ว่าไม่ได้ต่อสู้อย่างเดียวดายอีกต่อไป เมื่อเพื่อนพชรเอากระดาษแผ่นนั้นจากเพื่อน ป มาให้

การสังคายนาลิ้นชักเน่า ๆ (อีกแล้ว) เมื่อกลางปีก่อนทำให้ผมได้เจอเศษกระดาษแผ่นหนึ่งที่ตั้งใจเก็บไว้อย่างไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ แม้จะเน่าแต่ยังคงกลิ่นแห่งวันวานได้ดี

CADENZATO

2006-07-12T22:55:00.000+08:00

บล็อกแรกของผมเกิดขึ้นเมื่อปลายปีที่แล้วที่ blogger ด้วยเหตุผลหลายประการ คือ
1. ไม่อยากส่งเมลยาวๆ ให้เพื่อนอ่าน ถ้าอยากรู้ข่าวคราวก็เข้ามาดูได้ที่บล็อก
2. คนมักชอบถามเรื่องประสบการณ์ซึนามิ จนขี้เกียจจะตอบ เลยเอามาลงไว้ให้ไปอ่านเอาเอง
3. หนังสือดำน้ำภาษาไทยมีแต่ระดับเบื้องต้นเท่านั้น เวลาที่สอนหลักสูตรที่สูงกว่านั้นมักจะมีปัญหาเรื่องสื่อการสอน จึงต้องเขียนคู่มือขึ้นมาเอง และอัพลงบล็อกเพื่อให้ผู้สนใจเข้ามาโหลดไปศึกษาได้
4. ผมชอบควงไฟ และอยากแลกเปลี่ยนประสบการณ์ จึงตั้งใจว่าจะเอาเทคนิค ต่างๆ มาเขียน แต่จนป่านนี้แม่งก็ยังไม่ได้ทำสักที

ไม่คิดว่าจะเอาบล๊อคมาแพ่มความเก็บกดในชีวิตประจำวันสักเท่าไหร่

เพื่อนหลายๆ คนอ่านแล้วชอบในสำนวนบ้าๆ ในเรื่องที่เขียน บางคนพิมพ์เก็บไว้ บางคนขอ Forward ให้เพื่อน

แต่มีเพื่อนคนหนึ่งพิมพ์ ออกมาแล้วไล่แจกชาวบ้าน แล้วยังอุตส่าห์เอาบล็อกผมไปโปรโมทที่บล็อกตัวเองอีก

กระนั้นก็ตามนั่นก็ยังไม่สาแก่ใจเธอ เพราะทันทีที่คนคลิกมาเห็นบล็อกผม ก็จะต้องตะลึงกะตัวอักษรมากมายมหาศาลเรียงติดกันเป็นพืด ซึ่งเป็นความทรมานลูกกะตาไม่น้อย จนเกิดอาการท้อใจเลิกอ่านไปหลายคน นอกจากนั้นคนไทยไม่ค่อยเข้าเล่น blogger กันซักเท่าไหร่ เพื่อนจึงทำบล็อกให้ใหม่ที่ Exteen พร้อมเอา entry ยังลงให้เสร็จ

อยากบอกให้คนที่ชอบธีมบล็อกรู้ว่า ก็คุณ/ไอ้ เพื่อนคนนี้แหละเป็นคนทำให้ทั้งหมด ผมแค่ถ่ายรูปแล้วส่งไปอย่างเดียว

เธอเป็นใคร?
เธอเป็นเพื่อนที่เสพสุขอยู่ในมหาลัย ในขณะที่ผมกำลังรับการพิพากษาอยู่

ขาว?
คือ อดีตที่สวยงามของเธอ

สวย?
เธอพูดบ่อยๆ ว่า “ถ้ากูเป็นผู้ชาย ก็คงจะหล่อไม่น้อย”
“ถ้ากูเปลี่ยนรสนิยม ก็มีคนจองไว้แล้วหลายคน”

หมวย?
ทั้งนัยน์ตรง และนัยน์ประวัติ

อึ๋ม?
What a fuck are you talking about!

บล็อกของเธอ?
It’s a passion! เป็นคำตอบสำหรับการเขียนบล็อค
เธอเขียนทุกอย่างที่อยากจะเขียน “This is what I think and, sorry, you gonna hear it!”

THEME
เปลี่ยนบ่อยยังกะผ้าอนามัย คุณจะพบกับความแปลกใหม่ แทบทุกครั้งที่เข้ามาเยี่ยมเยียนที่นี่

Featurte อื่นๆ
ด้วยความที่เป็นคนทีน้ำใจ เธอมักจะอัดเพลงราคาแพงระยับที่สั่งมาจากนอก
เอาไว้ให้เพื่อนได้โหลดไปฟังกันฟรีๆ
ก่อนจะตบท้ายว่า “กรุณาสนับสนุนศิลปินด้วยนะคะ”
ขอเบอร์ได้ป่าว?
ขอปฏิเสธเธอไม่ใช่นางทางโทรศัพท์ แต่เข้าไปอ่านบล็อกของเธอได้ที่
http://cadenzato.exteen.com

ด้วยการดันของเจ๊ http://de-underwater.exteen.com
จึงเป็นบล็อกที่มีผู้อ่านมากที่สุด แม้ว่าจะทำขึ้นมาทีหลังก็ตาม

ปัจฉิมลิขิต
เธอคือเพื่อนที่จริงใจ และเป็น Blogger อย่างแท้จริง

ชีวิตหลังเขาที่เกาะเต่า และ The Animal Party - แม่คนที่สอง

2006-04-12T23:15:00.000+08:00

ปรมาจารย์ซุนวูท่านว่า
ทหารม้าหนึ่งนาย ต่อกรกับทหารเดินเท้าได้สามนาย
.
.
.
เราย่อมต้องการคนมีฝีมือมาร่วมงาน
และพี่อี๊ด ก็คือคนทำงานประเภทนั้น
…………………………..

ผมเกือบจะรู้จักกับบุคคลท่านนี้ตั้งแต่ปลายปี 2544
ผมจบ Dive Master เมื่อปลายเดือนสิงหาคมแล้วกลับกรุงเทพ
ส่วนพี่อี๊ดเริ่มงานที่ Blacktip หลังจากนั้นไม่กี่สัปดาห์

แต่เนื่องด้วยผมกลับไปเยี่ยมเยียนที่นั่นบ่อยๆ พี่อี๊ด จึงเป็นคนแรกในแก๊งที่ผมรู้จัก

เราได้ร่วมงานกันอย่างจริงจังในอีก 3 ปีต่อมา เมื่อผมกลับไปสอนดำน้ำอย่างเต็มตัวที่นั่น

ครูสอนดำน้ำนั้น ใช่ว่าจะดำน้ำอย่างเดียว ยังจะต้องสามารถขายคอร์สดำน้ำแล้วจัดการกับงานเอกสารด้วย
ซึ่งเป็นเรื่องปวดกบาลสำหรับผมไม่น้อยเพราะแต่ละหลักสูตร ก็มีหลาย Option และราคาก็จะแตกต่างกัน
ลูกค้าเก่า และลูกค้าใหม่ ก็ราคาไม่เท่ากันอีก.........นี่ยังไม่รวมถึงราคาที่พัก เรือคายัก Wakeboard แล้วก็เหี้ยห่าอะไรอีกสารพัด

ซึ่งผมก็ไม่เคยจำควยอะไรได้เลย

เวลาที่นึกไม่ออก ก็ท่องคาถานึกอะไรไม่ออก พี่อี๊ดช่วยคุณได้
ถามไรตอบได้หมด ยังกะ สาลิกา/อับดุล.........หรือ อะไรประมาณนั้น

นอกจากนั้นพี่อี๊ด ยังสอนดำน้ำในบางหลักสูตรได้ด้วย
น่าเสียดายที่แกไม่ชอบสอน ไม่งั้นก็คงเป็นครูเต็มตัวไปชาติกว่าแล้ว
ครูขวัญก็คงจะไม่เกิด

พี่อี๊ดมาเสียอยู่อย่างคือ ชื่อแกนั้นฟังแล้วรู้สึกคันหูยังกะชื่อแม่.....หรือ ที่เพื่อนๆ เรียกว่า แม่...ง
วันดีคืนดี ผมก็เลยเรียกแกว่าแม่ ซะงั้น
แล้วแกก็เรียนผมว่าลูกขวัญ
เรียกไปเรียกมาก็เสือกติดซะอีก
ไม่ต่างอะไรกับการเยะที่ติดแล้วเลิกยาก

ถึงแม้พวกเราจะอยู่เกาะ (แถมยังเสือกเป็นด้านหลังเขาอีก เดินทางไปถึงได้ด้วย 4*4, ตีน, มอไซค์เล็ก และมอไซค์วิบาก, เท่านั้น)
แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้นิสัยรักการอ่านของแม่หายไป
เวลาที่พวกเราคนใดคนหนึ่งไปกรุงเทพฯ ก็จะต้องแบกหนังสือกลับมามากมาย เพื่อแบ่งกันแทะ
บางทีก็ต้องไปสั่งที่ตลาดแล้วให้รถไปเอา
แม่ชอบอ่านตั้งแต่ นิยาย, ไปจนถึงหนังสือคนใช้
แต่ก็มาตายกับหนังสือ เที่ยวบินกลางคืน ของผม – หนังสือเล่มเล็กๆ แต่จัดว่าโหดเลยทีเดียว ถ้าไม่มีอารมณ์ร่วมก็ยากที่จะอ่านจบ

ช่วงปี 47 ไม่รู้เป็นห่าไร ลูกค้าเข้ามาน้อยเหลือเกิน จนตกดึกพนักงานเซ็งจัดต้องเคี่ยนรถขับสี่ ข้ามเขาไปแรดกันอยู่บ่อยๆ

บางขับรถไปแค่กินบะหมี่ บางทีก็ไปเต้นกันกระจาย
แต่ปีนั้นแรดกันบ่อยมากจนเงินไม่มีจะเก็บ
ก็แม่เล่นทั้งดูด ทั้งกระดก นี่หว่า

ปีต่อมาเราออกไปแรดกันน้อยลงเพราะปฏิบัติตามนโยบายใช้ 3 ส่วน ออม 1 ส่วน

วันหนึ่งแม่ไปหาหมอ “แม่เป็นไรอะ” ผมถาม
“หมอบอกว่า หลอดลมอักเสบ” แม่ตอบ
“จริงหรอแม่ เอาที่หมอเขียนมาให้ดูหน่อยดิ๊”
ผมถามต่อ “เฮ้ย ไอ้ Bronchi (อ่านว่า บรอน-ไค) มันถุงลมไม่ใช่หรอ”
“ไม่ใช่มั้งลูก....” แม่ตอบหน้าเจื่อนๆ
“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมเช็คจากหนังสือดำน้ำให้อีกที เพราะอาการปอดขยายตัวแบบมากเกินไปแบบ Mediastinal Emphysema มันเกิดที่ Bronchi”
.
.
.
วันรุ่งขึ้น
“เช็คให้แล้วแม่ Bronchi มันเป็นส่วนของหลอดลมที่เชื่อมกับปอด ถุงลมมันต้อง Alveoli”
“โห ลูกเล่นทำซะแม่ใจหายเลย”

ความมั่วของผมก็ทำให้พี่เสียววาบไปเหมือนกัน....

พี่อี๊ด เป็นคนที่ทำให้ผมรู้สึกว่าชีวิตกูนี่โคตรสบายเลย
วันๆ ไม่ต้องทำห่าอะไรมาก แค่เลี้ยงลูก (กระโปก) ให้รอดก็พอแล้ว
ขณะที่พี่อี๊ดต้องเลี้ยงน้องชาย (อาร์ต) และแม่หนึ่งอีกคน

พอดีว่าที่ร้านจะออกโปรแกรมกินนอนบนเรือจากเกาะเต่าไปหมู่เกาะอ่างทอง
พี่อี๊ด จึงชวนอาร์ตมาเป็นพ่อครัวบนเรือ เพราะจัดว่าทำอาหารเก่งเลยทีเดียว
จากการที่แดกอาหารฝีมือน้องเค้า มาแล้วหลายมื้อ ผมปักใจเชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าทริปนี้จะได้ Enjoy fucking เอ้ย eating แน่ๆ

ไม่รู้เป็นห่าไร ทำไมชีวิตจริงมันมักจะต่างกับสิ่งที่เราคิดเอาไว้

เรือออกไป ไม่ถึงชั่วโมง ผมหันไปมองหน้าอาร์ต
“เหี้ย ฉิบหายแล้วสิ” ผมนึกในใจ
ใครจะไปคิดมาก่อนว่าอาร์ตจะเสือกเมาเรือขนาดนี้ แล้วระหว่าง 2 วันนี้จะไม่มีการเข้าฝั่งเลย อาร์ต เอ๊ย.....ตายแน่
แล้วน้องท่านก็เมาตลอด 2 วัน จริงๆ
ถ้าให้ผมเลือกระหว่างเมาเรือ 2 วันกับโดนอัดตูด
ผมเลือกอย่างหลังโดยไม่ต้องคิด

ครูขวัญผู้ยิ่งใหญ่แต่ทำกับข้าวหมาไม่แดก ก็ต้องลงมาช่วยบ้าง
โชคดีที่เด็กเรือหรือน้องเดย์ (รัจฉาน) ที่วันๆ แม่ง ปล่อยแต่มุขข้าวเหนียว (ทั้งฝืดทั้งลาว) อันแสนจะอ้อนพระบาท
ขี่โลมาขาวมาช่วย ก็เลยพอจะมีแดกกัน
ส่วนคุณอาร์ตก็นอนบัญชาการด้วยสีหน้า ยัง-กะ-จะ-เบ่ง-ขี้ “เดย์ เอานั่นใส่หม้อ.....”

ไม่รู้ว่าร้านจะจัดทริปไปเกาะอ่างทองอีกหรือไม่
แต่ที่แน่นอนก็คือ ยังไงอาร์ตก็คงไม่ยอมไปเป็นพ่อครัวอีก

พี่อี๊ดจึงเปิดร้านขายกาแฟโบราณ (กาแฟถุงตีน?) และขนมปังสังขยาให้อาร์ต
พวกเราก็เลยได้รับอานิสงส์ แดกฟรีไปหลายมื้อในช่วงลองสูตร
ร้านเปิดไปได้ประมาณอาทิตย์เดียวแล้วก็อาร์ตก็หายตัวไปเฉยๆ
รู้ทีหลังว่า น้องเขาไม่เข้าใจว่าทำไมของถึงขายไม่ค่อยได้ ฝีมือเขาไม่อร่อยหรือ......โถเด็กน้อย เดี๋ยวก็ส่งไปช่วยงานเพื่อนที่เขมรเลย

แต่คนที่แย่กว่าคือพี่อี๊ด เพราะนอกจากจะออกทุนให้แล้วยังจะต้องมารับช่วงต่อ
ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยสำหรับคนเลิกงานแล้ว จะต้องข้ามเขาไปออกขายตอนค่ำ แล้วก็กลับมาตอนเที่ยงคืน เหนื่อยมากแต่ก็ต้องทำ ไม่งั้นที่ลงทุนไปจะเสียเปล่า แล้วใครจะเอาเงินไปเลี้ยงแม่

สิ่งทีน่าสนใจกว่านั้นคือ หลายๆ คนบอกว่าสังขยาของพี่อี๊ดอร่อย ทั้งๆ ที่แกเองเป็นคนที่ไม่กินสังขยา
?????????????
ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น

ผลการวิจัยจากสถาบันขวัญผู้ยิ่งใหญ่พบว่า การนำคำติชมของลูกค้ามาพัฒนารสชาติอย่างสม่ำเสมอ โดยไม่เอาความรู้สึกของตัวเองมาเป็นตัวตัดสิน ทำให้สังขยา และเครื่องดื่มของพี่มีรสชาติที่ตรงกับความต้องการของลูกค้า

ผมเชื่อว่าแกคงไม่เคยได้ยินคำว่า Customer Retention เลยสักครั้งในชีวิต

เรื่องแบบนี้มันอยู่ที่กึ๋น หาใช่ว่าเรียนปริญญาควยไรสวยหรูมา แล้วจะเก่งขึ้นมาได้

เสียดายที่ทำได้ไม่นานแม่ก็หยุดเสียเฉยๆ เพราะทำไม่ไหว

ปี 48 โกดำให้แม่ไปบริหารงานที่พักแทนงานดำน้ำ ด้วยเหตุผลว่าแม่ดูจะเบื่อกับงานไปแล้ว
ซึ่งก็เป็นเรื่องน่าเสียดายสำหรับผู้ร่วมงานอย่างผม
ด้วยความเป็นร้านเล็กๆ และเป็นธุรกิจครอบครัว.........นานๆ ที่ก็จะมีระเบิดลงที่ร้าน
โชคดีที่ผมทำงานใต้น้ำก็เลยรอดตัวไปหวุดหวิด
คนอื่นๆ ก็ทำเฉยๆ แต่สำหรับแม่แล้วหาเป็นเช่นนั้นไม่
ถ้าเป็นเรื่องปัญญาอ่อนกูก็ระเบิดใส่กลับได้เหมือนกัน
จนครั้งหนึ่งเมียโกดำหายตัวไปหลายวัน
มันช่างเป็นความกล้าหาญเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน

ผมพิมพ์ต่อไปไม่ไหวแล้วหากมีโอกาสจะมา Edit อีกรอบ
แต่นี่ก็คือเรื่องราวของหนึ่งในสมาชิก The Animal Party ของพวกเรา
ด้วยความเข้มแข็งและความเป็นผู้ใหญ่
พี่อี๊ด จึงถูกกล่าวถึงเป็นท่านแรก
และเป็นคนแรกที่ผมจะนึกถึง ในวันที่ผมพร้อมจะมีร้านของตัวเอง

เรารู้จักการเดินทางดีแค่ไหน (ปัจฉิมภาค)

2006-04-02T22:24:00.000+08:00

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกสำหรับการขี่จักรยานทางไกลของผม
แต่เป็นครั้งแรกที่ไปเพียงสองคน
และเป็นครั้งแรกสำหรับการปั่นที่ภาคเหนือ
เส้นทางที่ลือกันว่าปราบเซียนมานักต่อนักแล้ว

ไม่ว่าใครจะกล่าวถึงเส้นทางนี้อย่างไร
สำหรับผมแล้ว
เส้นทางนี้ทำให้ผมเข้าใจและยอมรับเงื่อนไขแห่งการเดินทางมากขึ้น
.
.
.
ไม่ต่างอะไรกับนกที่บินข้ามมหาสมุทร
ซึ่งจะบินเรียงตัวกันเป็นลูกศรเพื่อให้มีแรงต้านอากาศที่กระทำต่อกลุ่มน้อยที่สุด
คนที่ขี่จักรยานก็จะขี่ต่อกันเป็นขบวนโดยเว้นระยะห่างเพียงศอกเดียว
หาใช่พิศวาสอะไรกับตูดคนข้างหน้า
แต่จำต้องขี่ตามกันเพื่อลดแรงต้านและให้เหนื่อยน้อยที่สุด
ประมาณเอาเองว่า คนที่ขี่ตามท้ายใช้แรงเพียงสองในสามส่วนก็สามารถไปด้วยความเร็วเท่ากับคันหน้าได้

การขี่ทัวร์ริงครั้งก่อนนั้นเราขี่ดูดตูดกันตลอดหลายพันกิโล
เลยไม่ค่อยเห็นอะไรเท่าไหร่นอกไปจากล้อหลังของรถคันหน้า และตูดลุงแก่ๆ
แต่มันก็ทำให้นักปั่นทางไกลหน้าใหม่อย่างผมขี่ไปไกลกว่า 100 กิโลเมตรในวันเดียว

ถึงอย่างไรเทคนิคดังกล่าวก็ไม่สามารถใช้กับบนดอยได้ดีสักเท่าไหร่
ทิวเขาที่คดเคี้ยวและสูงชันค่อยๆ แยกพวกเราออกจากกันโดยแทบจะรู้สึกตัว
ระหว่างที่ขึ้นเขา สหายของผมก็ค่อยๆ ออกห่างไปทีละนิดๆ จนมองกันไม่เห็น
และการขี่ดูดตูดกันเพื่อลดแรงต้านก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับการขี่ขึ้นเขาด้วยความเร็วที่ไม่ต่างอะไรจากการเดิน
รถคันที่ขี่ตามหลังจึงไม่ได้อานิสงส์จากการแหวกอากาศของคันหน้า
ผมไม่ต้องการจะขี่นำหน้า
แต่นั่นก็เป็นความเร็วเดียวที่ผมขี่ได้
เพราะหากว่าช้ากว่านั้นรถจะทรงตัวได้ลำบาก แล้วก็จะเมื่อยมากถึงมากที่สุด
ดังนั้นต่างคนจึงไปต้องตามกำลังของตัวเอง
แล้วหยุดพักเรอเมื่อถึงที่ ที่เหมาะสม

ซึ่งก็คือ
ที่พักริมทาง
หรือจุดเยี่ยวที่วิวสวย และแดดไม่ร้อน
(เพราะเกรงว่าองค์จะถูกแดด...เดี๋ยวเซียวลี้ปวยตอจะเปล่งประกายดำมากขึ้น)
ผมใช้เวลารอให้เกิดประโยชน์สูงสุดด้วยการระบายความร้อนออกจากร่างกาย
.
.
.
หนึ่งควยก็แล้ว สองควยก็แล้ว.........
.
.
.
ในที่สุดอาชัยก็ตามทัน
อย่าลืมว่าแกต่อให้ผมยี่สิบปี

เมื่อลงเขาทุกอย่างดูเปลี่ยนแปลงราวกับหน้ามือเป็นหลังตีน
ความคดเคี้ยว ลาดชัน และฝีมือ ทำให้เพื่อนร่วมทางของผมหายไปในพริบตา
จนอดสงสัยไม่ได้ว่า
แอบเอาไนตรัสติดจักรยานป่าววะ

ทว่าการขี่ห่างกันไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าอยู่คนเดียว
เพราะเราจะต้องหยุดรถเป็นระยะเพื่อให้แน่ใจว่า เพื่อนของเราไม่ใจดีแอบเอาแก้มไปเช็ดถนนที่ไหนสักแห่ง
ซึ่งเป็นการแสดงความห่วงใยที่ไม่ต้องพูดอะไร ที่มาจากที่ว่างที่พวกเราเว้นไว้นั่นเอง
วิธีนี้เปิดโอกาสให้แต่ละคนได้ใช้ความสามารถในสิ่งที่ตัวเองถนัด โดยที่ไม่เป็นการถ่วงเวลาให้กับเพื่อนร่วมทาง

เพราะเราไม่ได้มาคนเดียว…..........นี่อาจจะเป็นเงื่อนไขแรกสำหรับผมในการเดินทางนี้

ด้วยความที่ทั้งชัน ทั้งโค้ง ทั้งขรุขระ
พวกเราปั่นอยู่บนสันเขาเกือบจะตลอดทาง
มองไปทางไหนก็เห็นแต่ต้นไม้
ทั้งๆ ประมาณ 10 กว่ากิโล พวกเราก็น่าจะถึงที่พัก
แต่ไม่รู้ว่าต้องไปอีกนานแค่ไหน เพราะบางพื้นที่เราเคลื่อนที่ไปได้เร็วพอๆ กับการเดิน และยังต้องหยุดพักบ่อยๆ

ความเหนื่อยล้าทำให้ความคิดมากมายโฟ่ขึ้นมาในหัวผม
มันสับสนและวุ่นวายไปหมด
เชี่ยเมื่อไหร่กูจะถึง ยิ่งถึงช้ายิ่งไม่อยากอาบน้ำ
แล้วจะเอาแรงที่ไหนตักข้าวกิน
จะเป็นเหมือนเมื่อวานที่หลับคาจานข้าวป่าววะ ถ้าร้านค้าปิดหมดแล้วต้องแดกหญ้าหรือไง
คลื่นโทรศัพท์ก็ไม่มี
จนหากถามผมว่าตอนนั้นผมคิดอะไร
ผมก็คงจะตอบไม่ได้
เพราะมีเรื่องมากมายที่อยู่ในความคิด
และหาได้อยู่อย่างโดดเดี่ยว
แต่เกี่ยวพันจนไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ผมรู้ดีว่าหากปล่อยให้ความคิดสับสนพลุ่งพล่านอยู่หัวต่อเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ
อีกไม่นานผมคงขี่จักรยานต่อไปอีกไม่ไหว
.
.
.
ผมพยายามไม่คิดอะไร
คิดอยู่อย่างเดียวคือควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอ
สักพักความคิดที่เคยมีมากมายก็ค่อยๆ หายไป

เหลือเพียงผม และจักรยาน
เมื่อควบคุมลมหายใจได้
ร่างกายและจิตใจก็เริ่มประสานกันเป็นหนึ่ง
ผมรู้ทันทีว่าสิ่งต่อไปที่ต้องทำคือ
การทำตัวเป็นหนึ่งเดียวกับจักรยาน
เป็นหนึ่งเดียวกันจนแยกกันไม่ออก
ราวกับว่ามันเป็นอวัยวะหนึ่งของเรา
.
..
ปรมาจารย์เอี้ยก้วย ฝึกวิชาด้วยศาสตราวุธมากมาย
สุดท้ายใช้เพียงกิ่งไผ่
เพราะสิ่งสำคัญคือการเป็นหนึ่งเดียวกับอาวุธ

ซึ่งก็สอดคล้องกับคำกล่าวของ ผู้เฒ่าแซซุน ระหว่างการเผชิญหน้าของสองผู้ยิ่งใหญ่ (ลี้คิมฮวง และเซี่ยงกัวกิมฮ้ง)
.
.
ในที่สุด มือเซี่ยงกัวกิมฮ้งก็ถูกชักออกมาจากแขนเสื้อ
เป็นมือเปล่า !
ลี้คิมฮวงกล่าว
“ห่วงของท่านเล่า ?”
.
.
.
“ในมือไร้ห่วง ในใจมีห่วง”
นี่คือจุดสุดยอดแห่งวิชาบู๊แล้ว
นี่เป็นระดับเทพยดาแล้ว !
ผู้อื่นไม่เข้าใจ ลี้คิมฮวงเข้าใจกระจ่าง !
.
.
.
ทันใดนั้นมีเสียงกล่าวขึ้น
“ที่พวกมันจะต่อสู้ เนื่องเพราะมันความจริงไม่รู้แก่นแท้ของหลักวิชาบู๊เลย”
.
.
.
“สุดยอดวิชาบู๊ที่แท้จริง จะต้องสามารถเลิศพิสดารปานปาฏิหาริย์ ถึงระดับไร้ห่วงไร้เรา
ลืมห่วงไปสิ้น นั่นจึงจะบรรลุทุกสรรพสิ่ง ทำลายในทุกสรรพสิ่งได้”
.
.
.
แต่นั่นก็หาใช่ที่สุด
เพราะการจะพิชิตยอดเขานั้น
หาใช่เพียงการเป็นหนึ่งกับจักรยาน
และหาใช่การใช้เพียงกำลังเพื่อไปให้ถึงที่หมาย
นอกจากจะต้องเป็นหนึ่งกับจักรยานแล้ว
ยังจะต้องเป็นหนึ่งกับธรรมชาติอีกด้วย
เพราะนั่น ก็คืออีกหนึ่งเหตุผลที่เราเดินทางไปหามันมิใช่หรือ

ผมนึงถึงหนังเรื่อง Hero ที่ฉายบนรถทัวร์ในวันแรกที่เดินทางมา
“กระบี่หัก” มิได้เพียงมอบกระบี่เล่มนั้นให้แก่ “ไร้นาม”
ทว่าได้มอบตัวอักษรตัวหนึ่งฝากไปให้ จิ๋นซีอ๋องด้วย
ตัวอักษรนั้นเขียนว่า
“ใต้หล้า”
คำคำนี้เริ่มด้วยคำว่า คน
และในมือคนก็มี กระบี่
แต่เมื่อรวมเป็นคำว่าไต้หล้า กระบี่ในมือก็จะหายไป
เพราะเมื่อเป็นปึกแผ่นแล้วใยจำเป็นต้องฆ่าฟันอีก

คน กระบี่ และแผ่นดิน จึงถูกหลอมรวมเป็นหนึ่ง................ไม่มีคน ไม่มีกระบี่
………………………………….
…………………
……
..
.

การปั่น (คลาน?) อยู่เพียงลำพังทำให้ผมสามารถให้ความสนใจกับธรรมชาติรอบตัวได้มากขึ้น
ความคิดที่จะเอาชนะธรรมชาติค่อยๆ ละลายไปขณะที่ผมกำลังจะถึงจุดที่สูงที่สุดบนดอยนั้น

เรามักได้ยินคำพูดให้กำลังใจ (หลอกให้ทะเยอทะยาน?) เช่น “ฝันให้ไกล แล้วไปให้ถึง” หรือ “จะต้องไปให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้”

ผมรู้สึกสงสัยว่าความหมายที่แท้จริงนั้นคืออะไร และมันมีอะไรอยู่บนที่สูง (ความสำเร็จ?)
เพราะบนยอดเขาที่ผมเห็นนั้นอาจต่างออกไป
….
....................
......................................
สูงกว่าขุนเขายังมียอดหญ้า
สูงกว่ายอดหญ้ายังมีแผ่นฟ้า
ซึ่งหาได้ลอยเด่นดังวิมาน
หากแต่ตั้งอยู่บทแผ่นดินเช่นกัน
..............................................
.......................
........

จริงอยู่ที่เมื่อถึงผ่านจุดที่สูงที่สุดไปแล้ว
อีกด้านหนึ่งของเส้นทางก็ยังเป็นทางลาดชัน
แต่เป็นทางลาดที่นักที่สามารถผ่านไปได้โดยที่ไม่ต้องออกแรง
รสชาติของความสำเร็จอาจมิใช่การไปถึงแต่อาจเป็นการออกห่าง
ลงสู่จุดที่ต่ำที่สุด ต่ำเสมอจุดเริ่มต้น

ทว่ารสชาตินี้อาจเป็นรสขมสำหรับคนไม่น้อย
ย่อมนับผู้ที่กลัวความเร็ว
ย่อมนับผู้ที่ไม่ชำนาญรถ
ย่อมนับผู้ที่ไม่ชำนาญทาง (อันคดเคี้ยวและสูงชัน)
สงสัยเป็นอย่างยิ่งว่าความเป็นหนึ่งเดียวของ คน รถ และเส้นทางสามารถเปลี่ยนรถขมนี้ให้เป็นอื่นได้หรือไม่

ความจริงที่เอามาพูดเล่นคือ
มนุษย์บางจำพวกแบกจักรยานขึ้นเขาเพื่อปั่นลง
มนุษย์บางจำพวกปั่นจักรยานขึ้นเขาเพื่อแบกลง

ฟังดูตลกอนาถ แต่นั้นก็สะท้อนบางอย่างที่ตรงกันมิใช่หรือ?

คงปฏิเสธได้ยากหากจะกล่าวว่า ความสุขของแต่ละคนนั้นต่างกัน
วิธีแสวงหาและปริมาณที่ต้องการย่อมแตกต่างกันออกไปด้วยเช่นกัน
ทว่าสิ่งสำคัญคือ เรารู้จักตัวเองและสร้างสมดุลให้กับชีวิตได้ดีแค่ไหน

เซี่ยงกัวกิมฮ้งหน้าเครียดเย็นชา กล่าวเสียงกระด้าง
“เหตุผลทุกคนต่างกล่าวได้ ปัญหาอยู่ที่ว่ามันสามารถกระทำได้หรือไม่ ?”

ความคิดเมื่ออยู่เพียงลำพัง - รองเท้าของผม 2

2006-03-26T00:24:00.000+08:00

รองเท้าคู่เล็กนั้นทำให้ผมนึกถึงช่วงเวลาในวัยเด็กที่เราช่างดูอ่อนแอ บอบบาง และดูแลตัวเองไม่ได้
หลายปีก่อนยายชอบเล่นกับผมบ่อยๆ ว่า “เลี้ยงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ถ้ารู้ว่าโตแล้วจะเป็นแบบนี้ จะเอาขี้เถ้ายัดปากตั้งแต่เด็กแล้ว”

เรามีช่วงวัยทารกที่ยาวนานเสียเหลือเกิน กว่าจะดูแลตัวเองได้
กว่าตีนเท่าฝาหอยจะเป็นตีนที่ใหญ่อย่างยิ่ง ยาวอย่างยิ่ง
ก็ได้เคยฝากชีวิตไว้กับคนหลายคน

จึงอยากจะบอกขอบคุณทั้งคนที่ให้ชีวิต คนที่เลี้ยงดู และคนอื่นๆ อีกมากมาย
ที่ทำให้อยู่รอดมาได้จนถึงวันนี้
แม้บางครั้งอาจไม่ได้แสดงออก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราลืมสิ่งสำคัญนั้นไป

บางครั้งรู้เหนื่อยที่ต้องดูแลคนในครอบครัว
แต่พอเห็นรองเท้าแล้วก็พูดไม่ออก เพราะสิ่งที่เราทำนั้นมันเทียบไม่ได้หรือกับสิ่งที่เราเคยได้รับมา
ความเหนื่อยล้าจึงหายไปชั่วขณะ

ผมไม่เข้าใจความคิดของคนที่พูดว่า จะออกไปสร้างครอบครัว
หรือ จะไปมีครอบครัวเป็นของตัวเอง
เพราะหากเขาไม่ใช่เด็กกำพร้า ที่เหลืออยู่ตัวคนเดียว
แล้วคนที่อยู่เขาอยู่ด้วย หรือกลับไปหาในวันหยุดนั้น ไม่ใช่ครอบครัวของเขาหรือไง

(บทส่งท้าย – ผมเขียนบทส่งท้ายไม่บ่อยนักในงานเขียน มันเหมือนกับการเจียรนัยที่เราจำเป็นต้องสกัดเอาส่วนสำคัญบางส่วนออกโดยไม่ควรคำนึงว่ามันมีค่าเพียงไร หินที่ไม่ถูกขัดเกลาก็หามิต่างอะไรกับก้อนกรวด แต่เราจะลืมไม่ได้ว่าสะเก็ดที่ถูกสกัดออกไปนั้นคุณค่าภายใจก็ยังอยู่เช่นเดิม และสิ่งเหล่านี้เองที่ประกอบขึ้นเป็นเหตุปัจจัยให้เกิดความคิดสำคัญขึ้นมา จึงรู้สึกเสียหายหากปล่อยให้มันเลือนหายไป)
จากผู้เขียน

ยากจะเชื่อว่าการไปร้านซ่อมจักรยานเมื่อช่วงปีใหม่ จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของงานชิ้นนี้
วันนั้นได้คุยกับช่างเรื่องยากจักรยานที่มักจะแตกเมื่อที่ทางไกล
พี่โพลค์ (ช่าง) บอกว่าวันไหนยางมันจะแตกก็แตก
หาชุดปะยางดีๆ เตรียมไว้ดีกว่า และแนะนำให้ใช้กาวยี่ห้อ KKK ที่หาได้ตามร้านช่างทั่วไป
ซึ่งผมก็ยังไม่ได้ซื้อเพราะหลอดเก่ายังไม่หมด
.
.
.
จนวันที่ปั่นอยู่ที่แม่ฮ่องสอน ยางผมแตกระหว่างทาง
โชคดีที่ไม่ได้แตกตอนหมาไล่ ไม่งั้นไม่กูมึงต้องได้ตายกันไปข้าง
ด้วยความรีบผมยัดยางในเส้นใหม่ใส่เข้าไปแทนที่จะปะยางเส้นนั้น

ไม่รู้ตอนไหนอาชัย สหายร่วมทางเอายางเส้นนั้นไปปะแล้วคืนให้ผมพร้อมกับกาว KKK หนึ่งกระปุก
แกบอกว่าซื้อมาเกิน ขวัญเอาเก็บไว้แล้วกัน
แล้วผมเก็บจริงๆ (เก็บจนลืม)

จนกระทั่งวันหนึ่งผมจำเป็นต้องเอารองเท้าหนังสุดรักมาใช้
แม้จะมีสภาพซอมซ่อเต็มที แผ่นยางด้านล่างแทบจะล่อนออกมาทั้งอัน พื้นรองเท้าด้านในเละยังกะโดนกุญชรสังวาส

แต่ผมถือว่าหากนิ้วหัวแม่ตีนยังไม่โผล่ออกมาแปลว่ายังใช้ได้

ผมเริ่มซ่อมมันในวันรุ่งขึ้นและแน่นอนกาวกระปุกนั้นต้องถูกนำมาทดสอบว่าแจ่มตามคำอ้างหรือไม่
จากนั้นผมจึงออกไปแรดเพื่อซื้อพื้นรองด้าวในมาใส่
อะไรๆ เหมือนจะเรียบร้อยแล้ว แต่ก็ยังดูทะแม่งๆ หากไม่ได้ขัด
แล้วความคิดมากมายก็โฟ่ออกมาทันทีที่ผมขัดรองเท้าคู่นั้น ดังที่กล่าวไว้มันคือความคุ้นเคยที่ถูกลืม
จนผมรู้สึกแปลกใจว่าลืมความรู้สึกนี้ไปได้อย่างไร

ผมคิดย้อนไปจนถึงว่าหากวันนั้นผมไม่ได้ไปรานจักรยาน แล้วผมจะได้มานั่งขัดรองเท้าอีกหรือไม่
หลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นมานั้นหาใช่เรื่องบังเอิญ แต่เกิดจากเหตุปัจจัยหลายอย่างส่งผลต่อๆ กันมา
เหมือนกับการมีชีวิตที่จะต้องอยู่ร่วมและพึ่งพาบุคคลต่างๆ มากมาย
เราไม่ได้เป็นแบบนี้ทันทีที่เกิดมา

ความคิดเมื่ออยู่เพียงลำพัง - รองเท้าของผม

2006-03-19T03:05:00.000+08:00

เกือบสองปีแล้วที่รองเท้าคู่นี้ไม่เคยถูกนำมาขัด

มันเป็นนิสัยที่ผมติดมาจากรองเท้าคู่เก่า ซึ่งผมมักปลีกตัวออกมานั่งขัดรองเท้าอยู่ลำพังในโรงรถในทุกคืนวันพฤหัสบดี

อาจดูเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับเด็กมัธยมหลายๆ คนที่ทุ่มเทเวลาและความสนใจทั้งหมดในชีวิตไปกับการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย

แต่สำหรับผมแล้ว ในเวลานั้นผมไม่อาจทุ่มความสนใจให้กับอะไรได้ทั้งสิ้น

การขัดรองเท้าเริ่มขึ้นทันทีหลังจากเสียงลูกเหล็ก และเสียงตะโกนโหวกเหวกของผมสิ้นสุดลง สมองของผมเกือบจะว่างเปล่าหลังจากการฝึกที่แลกด้วยเวลาและเรี่ยวแรงทั้งหมด
มันคือเวลาเดียวที่จิตใจอันเหนื่อยล้าหยุดได้พัก
และเยียวยาตัวเองอย่างเงียบๆ เพียงลำพัง
ผมอยากจะหยุดเวลาไว้เพียงเท่านี้ แม้รู้ทั้งรู้ว่ามันมิอาจเป็นไปได้
.
.
.
รองเท้าแม้มีสีดำทว่าขัดให้ดีแล้วเราจะมองเห็นมิติลึกๆ ที่อยู่ภายใต้
เหมือนกับใจเราที่แม้แต่ตัวเราเองก็ไม่รู้ว่ามีความคิดอะไรบ้างอยู่ภายใน
ความคิดมากมายวาบขึ้นมาราวกับเป็นเงาสะท้อนจากรองเท้า ระหว่างที่เราได้อยู่เพียงลำพัง ช่วยให้เราเข้าใจตัวเองมากขึ้น
.
ผมจึงขัดรองเท้าไปเรื่อยๆ
เพื่อให้จิตใจได้หยุดพัก และพิจารณาสิ่งต่างๆ รอบตัวได้นานที่สุด
.
รองเท้าที่มันวาวอาจเป็นเพียงผลพลอยได้
แปรงขนและก้อนสำลีหาได้เพียงชักเงาให้รองเท้า แต่ได้ดูแลรอยแผลมากมายภายในจิตใจ
.
.
จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหากรองเท้าของผมดูมันเงาเสมอในหลายรอบหลายปีที่ผ่านมา
.
.
.
.จนกระทั่งผมออกจากมหาลัย
รองเท้าที่เคยใส่ทุกวันกลายเป็นสิ่งไม่จำเป็นการขัดรองเท้าค่อยๆ กลายเป็นสิ่งที่ไม่คุ้นเคย
จนเมื่ออาทิตย์ที่ก่อน

..............

ผมทนดูความทุเรศของรองเท้าตัวเองไม่ได้อีกต่อไป เชื่อว่าถ้าปล่อยให้อีกไม่นานก็คงเกินเยียวยา
การซ่อมจบลงที่การทำความสะอาด และแน่นอนผมต้องการให้มันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
.
.
ทันทีที่เริ่ม
ความคิดมากมายวาบขึ้นมา................มันเป็นความรู้สึกคุ้นเคยที่ถูกลืม

เรื่องราวมากมายในอดีดผุดขึ้นมาอย่างไม่รู้จบ
น่าแปลกที่แม้ว่ามันจะเป็นความสุขหรือทุกข์เพียงใด แต่เมื่อเรามองย้อนกลับไป
มันดูสวยงามเสมอ
.
.
.
ภาพรองเท้าคู่แรกของผมวาบขึ้นมาเตือนให้ผมไม่ลืมเรื่องราวที่สำคัญในอดีต
คงมีเด็กไม่กี่คนที่ได้ใส่รองเท้าหนังตั้งแต่เกิด
นั่นไม่ใช่เพราะความดัดจริตเลยแม้แต่น้อย ทว่าคือความผิดปรกติของเท้าผมเอง

ผมแสดงความไม่ธรรมดาตั้งแต่ยังอยู่ในท้องแม่ ด้วยการถีบถุงน้ำแตกจนต้องผ่าออกมาก่อนกำหนด
(...คงไม่รู้มาก่อนหละซิว่ากูตายยากมาตั้งแต่เกิด...)
และยืนยันในความไม่ธรรมดาอีกครั้งด้วยรูปทรงที่ไม่เหมือนชาวบ้านของเท้าข้างเดิม
หมอให้รองเท้าบู๊ตสีขาวเป็นของขวัญวันเกิดที่ไม่เต็มใจจะได้สักเท่าไหร่ ซึ่งผมจะต้องใส่รองเท้าแบบเดียวกันไปอีก 10 ปี

แม่บอกว่าผมร้องไห้จ้าทุกทีที่ใส่รองเท้าจนยายสงสารจนต้องถอดออก

แต่แม่จอมโหดของผมเห็นเมื่อไหร่ก็จับใส่เมื่อนั้น โดยไม่คำนึงถึงลูกน้อยที่น่ารักว่าจะทุรนทุรายขนาดไหน
แต่ก็เพราะความใจโหดหินของแม่นั่นเองที่ทำให้ผมเดินได้ปรกติเหมือนชาวบ้าน

การผมต้องใส่รองเท้าบู๊ตไปโรงเรียนตั้งแต่เด็ก ทำให้ผมเคยชินกับการทำอะไรไม่เหมือนชาวบ้าน
ทุกครั้งที่เปิดเทอมผมต้องตอบคำถามเดิมๆ จากครูแม่งแทบจะทุกคนว่าทำไมใส่รองเท้าแบบนี้
แต่ผมไม่เคยรู้สึกว่านั่นเป็นปมด้อยเลย
ตรงข้ามวันไหนผีเข้าผมก็ขัดรองเท้าไปโรงเรียนให้เพื่อนหมั่นไส้เล่นๆ
สิ่งที่ผมต่างจากเด็กผู้ชายคนอื่นจริงๆ อาจเป็นเรื่องที่ผมไม่เตะบอล เพราะรองเท้าแม่งหนักมากเนื่องจากจะต้องถ่วงเท้าให้เหยียบพื้นอยู่เสมอ

รองเท้าคู่สุดท้ายแม่งกวนตีนมากเพราะข้างซ้ายและขวาจะดูกลับกัน…………. และคนก็จะทักอยู่นั่นแหละ.....จนผมอยากจะแจกบู๊ตให้กินเป็นของว่าง
ด้วยความที่มันกวนตีนผมจึงไม่ได้เก็บรองเท้าคู่นั้นไว้
เหลือเพียงคู่แรก
.
.
.
มันยังอยู่ในสภาพดี แม้ว่าจะมีอายุยี่สิบกว่าปีแล้ว
ผมนำมันมาวางคู่กับรองเท้าคู่ปัจจุบันที่ผมกำลังขัดอยู่
นอกจากสีที่ตรงข้าม ขนาดก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง
จนอาจจะเรียกได้ว่าความเหมือนที่แตกต่าง

(ต่อภาค 2 )

ชีวิตหลังเขาที่เกาะเต่า และ The Animal Party

2006-03-10T12:40:00.000+08:00

ชีวิตหลังเขาที่เกาะเต่า และ The Animal Party

ผมเริ่มงานที่เกาะเต่า 2 สัปดาห์หลังจากที่ผมจบมหาลัยในปี 2547
แม้ว่าผมจะสอนดำน้ำมาก่อนหน้านั้นมาแล้วปีกว่า แต่ก็ยังไม่ถือว่าเป็นการทำงานเต็มรูปแบบเช่นครั้งนี้
หากกล่าวว่านี่คือที่ทำงานแห่งแรกของผมก็คงจะไม่ผิดเสียทีเดียว
และปัจจุบันผมก็ยังแวะไปเยี่ยมเยียนที่นั่นบ่อยๆ
.
.
.
ผมไม่รู้สึกว่า แบล็คทิพไดว์วิ่ง หากแต่เป็นบ้านอีกหลังหนึ่งของผม
มีบทเรียนมากมายที่ผมได้รับจากที่นี่
โดยเฉพาะจากพี่ๆ ที่ร่วมงานด้วยกัน และเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีที่สุดในชีวิต
.
.
.
ที่ริมหาดคืนนั้น พี่เบิ้ล หนึ่งในสมาชิกของพวกเรา
อยู่ดีๆ ก็บอกกับผมว่า

“พี่คงไม่ได้มีประสบความสำเร็จเหมือนขวัญหากวันไหนที่ขวัญมีชื่อเสียง แล้วเขียนหนังสือขึ้นมา ขอให้พี่ได้อยู่ในหนังสือของขวัญด้วย หรือ ขอให้มีความคิดของพี่อยู่ในนั้นสักเรื่องก็ยังดี”

ผมอยากบอกให้พี่รู้ว่า วันที่ผมประสบความสำเร็จ หรือมีชื่อเสียงอาจไม่มีวันมาถึง ทว่าเรื่องราวและความคิดของพี่ได้อยู่ในงานเขียนของผมแล้ว
.
.
.
ด้วยความรัก และ เคารพ

ขวัญ ผู้ยิ่งใหญ่จนมิอาจนอนคว่ำ

โปรดอดใจรอพบกับพี่ๆ ที่รักของผม

ความทรงจำในโลกใต้น้ำ ภาค ๒ - ความสุขในการดำน้ำ

2006-03-03T23:23:00.001+08:00

สมัยที่ผมดำน้ำใหม่ๆ นั้น ก็คงจะเหมือนนักดำน้ำหลายๆ คนที่
อยากเห็นฝูงปลา ปลาใหญ่ๆ สัตว์หน้าตาแปลกๆ ปะการังสวยๆ น้ำใสๆ ฯลฯ
จนเมื่อห้าปีที่แล้ว
ผมพบว่าเราแม้ว่าจะไม่มีสิ่งเหล่านั้น
เรายังสามารถมีความสุขกับการดำน้ำได้

เพียงแค่เราได้ลงไปลอยอยู่กลางน้ำ
มองดูฟองอากาศที่ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ
ฟองอากาศเล็กๆ ที่เราหายใจออกมา
ค่อยๆ ลอยขึ้น และโตขึ้นทีละนิดๆ
จนแตกออกมาเป็นหลายๆ อัน
แล้วก็ค่อยๆ ลอยขึ้น และโตขึ้นอีก
แล้วก็แตกออกมาอีกเป็นกลุ่มฟอง
มันเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนถึงผิวน้ำ

หลายคนอาจเคยเห็นสิงห์อมควัน
พ่นก๊าซสีเทาออกมาเป็นรูปวงแหวน
หรือ ที่เรียกกันจนติดปากว่าทำโดนัท
แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่า
เราสามารถทำโดนัทเมื่ออยู่ใต้น้ำได้เช่นกัน
และฟองอากาศรูปวงแหวนนี้
จะค่อยๆ โตขึ้นๆ เช่นเดียวกับฟองอากาศ
ที่เราหายใจออกมา
แล้วก็แตกออกเป็นกลุ่มฟองในที่สุด

ที่สภาวะเสมือนไร้แรงโน้มถ่วง
จะตีลังกากลับหัวกลับหางอย่างไรย่อมทำได้
หลายสิ่งที่ทำไม่ได้บนบก เป็นไปได้ที่นี่
เราสามารถลอยหรือจมได้ดังใจ
เมื่อเราหายใจเข้าปริมาตรปอดจะเพิ่มมากขึ้นเราก็จะลอย
และเมื่อเราหายใจออกปริมาตรปอดจะลดลงเราก็จะจม
มันเป็นเรื่องง่ายๆ เพียงแค่มีความคุ้นเคยกับมัน

ณ เวลานั้นผมเรียกสิ่งนี้ว่า “ความสนุกกับสภาวะใต้น้ำ”
.
.
.
มีความคิดและความรู้สึกมากมายเกิดขึ้นเมื่ออยู่ใต้น้ำ
แต่ที่น่าเสียดายคือมันนึกออกเฉพาะตอนที่อยู่ใต้เท่านั้น
ผมดำน้ำมานานพอสมควร แต่แทบจะไม่เคยบันทึกเรื่องนี้เอาไว้
แล้วก็ไม่ค่อยคุยกับใครเรื่องนี้ด้วย
เหตุผลง่ายๆ คือ...พอขึ้นมาแล้วมันก็ลืม

จนกระทั่งเมื่อปีที่แล้วขณะที่ผมกำลังดำน้ำอยู่ที่กองชุมพร
ปลาขนาดใหญ่มากตัวหนึ่งได้ว่ายเข้ามาอย่าช้าๆ
ปลาที่ใหญ่ที่สุดในโลก หรือ ที่เราเรียกว่า ฉลามวาฬ
ได้ปรากฏให้พวกเราได้เห็นในระยะใกล้ๆ
แม้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกในชีวิตที่ผมได้สัมผัสกับมัน
แต่มันก็กว่าสี่ปีแล้วที่ผมไม่เคยได้เห็นอีกเลย
ความประทับใจในอดีตวาบขึ้นมา

มันชัดเจน และรุนแรง จนมิอาจจะเชื่อว่า
ราวกับว่ามันเพิ่งจะเกิดขึ้น

ความรู้สึกในวันนั้นมีพลังมากพอจนยากจะลืม แม้ขึ้นสู่ผิวน้ำแล้ว
และยังเตือนให้เราไม่ลืมว่า มีความรู้สึกบางอย่างที่เราสัมผัสได้ยามที่เราอยู่ใต้น้ำเท่านั้น
ซึ่งในยามปรกติเราไม่อาจสัมผัสได้
รู้เพียงแต่ว่ามีความรู้สึก แต่ไม่สามารถสัมผัสได้ว่าความรู้สึกนั้นเป็นอย่างไร
นอกเสียจากว่าเราสามารถถ่ายทอดออกมาได้ในวินาทีนั้น
.
.
.
ผมจึงเรียกมันว่า “ความทรงจำในโลกใต้น้ำ”

ความทรงจำในโลกใต้น้ำ ภาค ๑ - หน้าที่ดูแล

2006-03-03T23:11:00.000+08:00

เรื่องง่ายๆ บางเรื่อง อาจกลายเป็นเรื่องยากหากจะต้องนำมาถ่ายทอด
หากไปถามช่างสีว่าจะต้องผสมอะไรบ้างจึงจะได้สีออกมาตามที่ต้องการ
ช่างอาจให้คำตอบที่เราต้องการไม่ได้
นอกเสียจากว่าเขาจะทำให้ดู

แน่นอนว่าช่างไม่ได้โง่
และช่างก็ไม่ได้เป็นใบ้
แต่เรื่องบางเรื่องนั้นหาใช่อธิบายได้ง่าย
นอกเสียจากว่าจะต้องลงมือทำแล้วจะนึกออกเองว่าจะต่อทำอะไรบ้าง

...................................................................

ในวินาที่ขอบหน้ากากพ้นผิวน้ำ
หลายสิ่งหลายอย่าง โฟ่เข้ามาในจิดใต้สำนึกของผม
การแสดงออกของผมเปลี่ยนไป นั่นอาจเป็นเพราะเราไม่สามารถ
พูดคุยได้อย่างปรกติอีกแล้ว
แววตา และท่าทาง เท่านั้นคือสิ่งที่เราใช้สื่อสารในวินาทีนี้
และนั่นทำให้ผมต้องใช้ความพยายามอย่างหนัก
เพื่อจะได้ทราบความรู้สึกของคนที่ดำน้ำด้วยกัน

บางทีอาจเป็นเพราะ
เราไม่อาจให้อภัยตัวเองได้เลยหากมีความผิดพลาดเกิดขึ้น
ไม่ถึงกับต้องมีการบาดเจ็บเกิดขึ้น
เพียงแค่มีปัญหาเกิดขึ้น และนักเรียนรู้สึกว่าการดำน้ำเป็นเรื่องที่ไม่สนุก
และเลิกเรียนดำน้ำเสียกลางคัน
ก็จะเกิดเป็นหลุมดำในจิตใจของคนที่เป็นครูไปอีกนาน

ดำน้ำก็เหมือนกับกิจกรรมทั่วๆ ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงความเสี่ยงได้
อะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอ
แต่หากเราปล่อยให้ปัญหาบางอย่างเกิดขึ้นทั้งๆ ที่เราสามารถป้องกันได้
นั่นก็คือความบกพร่องที่ไม่น่าให้อภัย

นี่เองอาจจะเป็นสาเหตุให้ผมกลายเป็นคนละคนทันทีขอบหน้ากากพ้นน้ำลงไป
เรามีหน้าที่ให้ความดูแลให้คนที่มากับเรา
ประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้เรารู้ว่าจะต้องทำอะไรในเวลาไหน
และทำอย่างไร จึงจะเข้าใจคนอื่นและทำให้พวกเราเข้าใจเรา
มันเป็นไปเองโดยธรรมชาติ หรือที่เราเรียกมันว่า “จิตใต้สำนึก”
มันเป็นอารมณ์ของคนทำงานที่ดีทีเดียว
มันเป็นสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้ง่ายนัก
เหมือนกับไปถามช่างสีว่าจะต้องผสมอะไรบ้างจึงจะได้สีออกมาตามที่ต้องการ
ช่างอาจให้คำตอบที่เราต้องการไม่ได้
นอกเสียจากว่าเขาจะทำให้ดู

แน่นอนว่าช่างไม่ได้โง่
และช่างก็ไม่ได้เป็นใบ้
แต่เรื่องบางเรื่องนั้นหาใช่อธิบายได้ง่าย
นอกเสียจากว่าจะต้องลงมือทำแล้วจะนึกออกเองว่าจะต่อทำอะไรบ้าง
.
.
.
ช่างอาจดูเป็นคนที่แทบจะไม่มีความหมายอะไรสำคัญ
แต่หากในเรื่องงานที่เขาถนัดแล้ว
เขาคือคนสำคัญ
เพราะคนเราก็ไม่ได้เก่งไปหมดเสียทุกเรื่อง
แต่ก็ขอให้มีสักเรื่องที่เราทำได้ดี
เพื่อเป็นคุณค่าในของชีวิตเรา
.
.
.

ที่ว่าง และความเข้าใจ

2006-02-23T12:48:00.000+08:00

ถูกแล้ว เธอจะอยู่ด้วยกัน แม้ในความทรงจำอันสงัดของพระเป็นเจ้า
Ay, you shall be together even in the silent memory of God.

แต่ ขอให้มีช่องว่างในการอยู่ด้วยกันของเธอ
But let there be spaces in your togetherness,

และ ขอให้กระแสลมแห่งสวรรค์โบกโบยไปมาระหว่างเธอ
And let the winds of the heavens dance between you.

.
.
.

จงรักกัน แต่อย่าสร้างพันธะแห่งความรัก
Love one another, but make not a bond of love:

และขอให้ความรักนั้น เป็นเสมือนห้วงสมุทรอันเคลื่อนไหวอยู่ระหว่างฝั่งแห่งวิญญาณของเธอทั้งสอง
Let it rather be a moving sea between the shores of you souls.

จงเติมถ้วยของกันและกัน แต่อย่าดื่มจากถ้วยเดียวกัน
Fill each other's cup but drink not from one cup.

จงแบ่งขนมปังของกันและกัน แต่อย่ากินจากก้อนเดียวกัน
Give one another of your bread but eat not from the same loaf.

จงร้องและเริงรำด้วยกัน และจงมีความบันเทิง
Sing and dance together and be joyous,

แต่ขอให้แต่ละคนได้มีโอกาสอยู่อย่างโดดเดี่ยว
but let each on of you be alone,

ดังเช่นสายพิณนั้น ต่างอยู่โดดเดี่ยว
Even as the strings of a lute are alone

แต่ว่าสั่นสะเทือนด้วยทำนองดนตรีเดียวกัน
though they quiver with the same music.

จงมอบดวงใจ แต่มิใช่ต่ออีกฝ่ายหนึ่ง
Give your hearts, but not into each other's keeping.

เพราะหัตถ์แห่งชีวิตอมตะเท่านั้น ที่จะรับดวงใจของเธอไว้ได้
For only the hand of Life can contain your hearts.

และจงยืนอยู่ด้วยกัน แต่ว่าอย่าใกล้กันนัก
And stand together yet not too near together:

เพราะว่าเสาของวิหารนั้น ก็ยืนอยู่ห่างกัน
For the pillars of the temple stand apart,

และต้นโพธิ์ ต้นไทร ก็ไม่อาจเติบโตใต้ร่มเงาของกันได้
And the oak tree and the cypress grow not in each other's shadow.

The Prophet – Kahlil Jibran
ปรัชญาชีวิต – คาริล ยิบราน
แปลโดย ระวี ภาวิไล
สำนักพิมพ์ผีเสื้อ

**********************************************

บทกวีนี้อันงดงามนี้เองที่เป็นแนวทางให้กับวง Pause ในการแต่งเพลงเพลงหนึ่ง
คงไม่ใช่เรื่องแปลกหากผู้ที่เคยได้ฟังผลงานของศิลปินนี้มาบ้าง จะนึกออกว่ามันคือเพลงอะไร
.
.
“ที่ว่าง” น่าจะเป็นเพลงไทยที่ผมชื่นชอบที่สุด
ไม่ใช่เพราะแต่งจากบทกวีของ คาริล ยิบราน
หรือเพราะโจ้เป็นคนร้อง
หากแต่ทุกครั้งที่ฟังเพลงนี้แล้วรู้สึกว่า
เราหาได้อยู่อย่างโดดเดี่ยว
ยังมีคนที่เข้าใจเรายืนอยู่ใกล้ๆ
แม้ว่าเราจะไม่เคยรู้จัก
แม่ว่าท่านทั้งสองนั้นได้จากไปแล้ว
และแม้จะอยู่กันคนละช่วงเวลา
.
ยังมีคนที่เข้าใจเรา
แม้ว่าจะรักความสันโดษก็เป็นที่สุด
ความคิดของคนรอบข้างแทบจะไม่มีบทบาทต่อการดำเนินชีวิตของเรา
แต่เราก็ไม่ได้แปลกแยกเสียทีเดียว
.
การมีความรักหาได้หมายความว่า
จนสิ่งต่างๆ รอบตัวล้วนหมดความสำคัญลง
หรือการมีความรักจะต้องสร้างพันธะ
ต่อกันและกัน จนทำอะไรไม่ได้
หรือ ไม่ได้แม้แต่จะฝัน
.
เราต่างล้วนมีหน้าที่ และความฝัน
และการทำหน้าที่ให้ดี
ย่อมสะท้อนถึงคุณค่าแห่งการมีอยู่ของเรา
และการมีความฝัน
ย่อมเป็นอีกเหตุผลหนึ่งในการมีชีวิตอยู่
.
***************************************
ผมพบที่คั่นหนังสือระหว่างที่ผมเขียนเรื่องนี้อยู่
มีข้อความสั้นๆ อยู่ประโยคหนึ่ง ซึ่งเมื่อหลายปีก่อนผมไม่เข้าใจจริงๆ
ว่า ความหมายของมันคืออะไร
แต่เมื่อไม่กี่วันก่อน จึงรู้ว่านี่อาจจะเป็นประโยคที่สะท้อน
ความคิด และความรู้สึกของเราในเวลานั้นออกมาได้ดีที่สุด
และน่าจะเป็นประโยคสุดท้ายสำหรับบทความนี้
.
“ข้าพเจ้ามุ่งทำงานให้สำเร็จ โดยมุ่งหวังมูลค่าสุดท้ายซี่งจ่ายด้วยรัก” – ไม่ทราบนามผู้แต่ง

ความสุขที่ถูกลืม

2006-02-23T12:18:00.000+08:00

คนป่วยยังไม่ตาย
แล้วจะเศร้าไปใย
แม้นหากว่าจากไปแล้ว
ย่อมพ้นจากความทุกข์ทรมาน
แล้วจะเศร้าไปใย

คนเรายามทุกข์ใจ หาใช่ว่ามิอาจหาความสุขได้
คนเรายามสุขใจ หาใช่ว่าจะไม่มีความทุกข์
แม้นว่าทั้งสองจะเป็นสิ่งตรงข้าม

อยู่ที่ว่าเราเปิดใจยอมรับสภาพนั้น ณ เวลานั้น
ณ บริบทนั้น ได้มากแต่ไหน

เพราะทุกข์ หรือสุข อยู่ที่ใจเรานั่นเอง
.
.
.
คนตายหาใช่อยากให้เราเป็นทุกข์
เรายังจะต้องมีชีวิตอยู่
และอยู่อย่างมีชีวิต

เรารู้จักการเดินทางดีแค่ไหน

2006-02-08T00:40:00.000+08:00

ท่านเศรษฐีต้องการสอนชายคนหนึ่งให้รู้จักการดำเนินชีวิต
จึงบอกให้ชายคนนั้นให้ชายคนนั้นถือช้อนที่ปิ่มด้วยน้ำมันงา
แล้วจงเดินรอบคฤหาสน์อันงดงามของท่าน
แต่มีข้อแม้ว่าห้ามให้น้ำมันงาหยดลงพื้นเด็ดขาด
.
.
.
หลังจากที่เดินรอบคฤหาสน์ เศรษฐีจึงถามชายคนนั้นว่า
“ท่านเห็นอะไรในบ้านของข้าบ้าง”
“ข้าไม่เห็นอะไรเลย เพระต้องคอยระวังไม่ให้น้ำมันงาหยดลงพื้น” ชายคนนั้นกล่าว

จากเรื่อง The Alchemist (ขุมทรัพย์ที่ปลายฝัน, สำนักพิมพ์คบไฟ)

การเดินทางนั้นไม่ใช่เพียงการไปให้ถึงจุดหมาย แต่ยังรวมถึงการให้เวลากับสิ่งต่างๆ รอบตัว
หากมัวแต่ไปให้ถึงจุดหมายเราก็จะไม่เห็นอะไร
ทว่าหากให้เวลากับสิ่งรอบตัวมากเกินไป ก็ไม่อาจไปถึงจุดหมายได้

ในการเดินทางแต่ละครั้งเราก็อยากรู้เห็นสิ่งต่างๆ รอบตัวให้มากที่สุด
แต่ในความเป็นจริงเราก็มิอาจทำได้
เวลา
เงิน
พละกำลัง
เพื่อร่วมทาง
ดินฟ้าอากาศ
ภูมิประเทศ
และปัจจัยอีกหลายอย่าง ได้ขีดเส้นหรือตีกรอบที่มองไม่เห็นให้กับเรา

การได้ทำอะไรตามที่ใจต้องการนั้นเปรียบเสมือนการใช้ชีวิต อันมีเราเป็นผู้กำหนด
ในขณะที่การดำเนินชีวิต นั้นคือการเดินชีวิตไปตามกรอบ หรือ ความเป็นจริง นั้นเอง

สิ่งสำคัญคือ เราสามารถสร้างสมดุลระหว่างทั้งสองสิ่งได้ดีแค่ไหน เพราะเราไม่อาจปล่อยชีวิตให้ไปเพียงทางใดทางหนึ่งได้

Nitrox คืออะไร?

2006-01-21T23:04:00.000+08:00

โดยทั่วไปคนมักคิดว่าก๊าซที่นักดำน้ำใช้หายใจคือ ออกซิเจน ซึ่งก็เป็นคำตอบที่ถูกบางส่วน เพราะแท้จริงแล้วก๊าซที่นักดำน้ำแบบสันทนาการใช้ก็คือ อากาศปรกติที่เราใช้หายใจนั่นเอง

อากาศนั้นหากดูอย่างคร่าวๆ คือส่วนผสมระหว่าง ก๊าซออกซิเจน กับไนโตรเจน ในอัตราส่วน 21: 79 % ดังนั้นความคิดที่ว่านักดำน้ำหายใจออกซิเจน ก็ไม่จัดว่าไม่ผิดเสียทีเดียว

คนที่มีความรู้ดำน้ำขั้นพื้นฐานอาจจะจำได้ว่า อากาศที่นักดำน้ำใช้หายใจได้สร้างข้อจำกัดในการดำน้ำอย่างน้อย 2 ประการ

ประการแรก คือ ความลึก – ที่ระดับน้ำทะเล ออกซิเจนมีความดัน (Partial Pressure of Oxygen – PPO2) เท่ากับ 0.21 ATA* เมื่อลงสู่ความลึก ค่าความดันนี้ก็จะเพิ่มมากขึ้น และก๊าซออกซิเจนจะมีโอกาสเป็นพิษหากว่าค่านี้อยู่ในระดับตั้งแต่ 1.4 ATA ขึ้นไป

*ATA = Atmosphere Absolute

ประการที่สอง คือ เวลาใต้น้ำ – อันนี้ไม่ได้หมายความว่าอากาศจะมีไม่เพียงพอหากต้องการอยู่ใต้น้ำนานๆ แต่หมายถึงปัญหาที่เกิดจากการหายใจเอาไนโตรเจนเข้าไปเป็นเวลานาน เมื่ออยู่ใต้น้ำ
นักดำน้ำหายใจเอาก๊าซทั้งสองอย่างเข้าไปในร่างกาย และเนื่องจากไนโตรเจนเป็นก๊าซเฉื่อย จึงไม่ถูกนำมาใช้ในกระบวนการสร้างพลังงาน (Metabolism) ไนโตรเจนบางส่วนถูกขับออกมาพร้อมกับการหายใจแต่ยังมีบางส่วนที่สะสมอยู่ในร่างกาย ซึ่งหากมีอยู่มากเกินไปก็จะเป็นอุปสรรคต่อการหมุนเวียนโลหิต

ให้มองแบบง่ายๆ ว่า ออกซิเจน มีบทบาทในการควบคุมความลึก ในขณะที่ ไนโตรเจน มีบทบาทในการควบคุมเวลา

การเอาชนะข้อจำกัดเกี่ยวกับความลึกนั้น เป็นเรื่องยุ่งยากและมีต้นทุนสูง ในขณะที่การเพิ่มเวลาใต้น้ำสามารถทำได้ไม่ยากด้วยการปรับส่วนผสมของก๊าซในถัง
.
.
.
ดังที่กล่าวมาก่อนหน้านี้ หากเราหายใจด้วยอากาศปรกติภายใต้ความลึกเป็นเวลานาน ก๊าซไนโตรเจนจะสะสมอยู่ในเนื้อเยื่อ กระแสเลือด ผิวหนัง กระดูก ฯลฯ ซึ่งร่างกายสามารถรับได้จนถึงระดับหนึ่งที่เรียกว่า Maximum – Value (M-Value)

หากระดับไนโตรเจนในร่างกายมีมากกว่า M-Value เมื่อนักดำน้ำขึ้นสู่ผิวน้ำซึ่งมีความดันน้อยก๊าซที่ละลายอยู่ในร่างกาย ก็จะขยายตัวออกเป็นฟอง หากอยู่ในเส้นเลือดก็จะกีดขวางการเดินโลหิต ทำให้เกิดอาการชาโดยมากมักจะเกิดขึ้นที่บริเวณข้อต่อ เช่น หัวไหล่ และข้อศอกเป็นต้น อาการนี้มีชื่อว่า “Decompression Sickness” หรือ มีนามกรเสี่ยวๆ เป็นภาษาไทยว่า “โรคน้ำหนีบ”
เมื่อทราบกันดีแล้วว่า ไนโตรเจน สร้างข้อจำกัดเรื่องเวลาให้กับนักดำน้ำ วิธีที่จะทำให้เราสามารถอยู่ในน้ำได้นานขึ้นก็คือ การลดสัดส่วนของไนโตรเจนลง หรือเพิ่มสัดส่วนของออกซิเจนขึ้น ซึ่งเราเรียกส่วนผสมนี้ว่า:

Nitrox หรือ Enriched Air Nitrox (EAN)

Nitrox คือ คำสมาสระหว่างคำว่า Nitrogen กับ Oxygen ซึ่งหมายความว่าส่วนผสมนั้นมี O2 และ N2 เป็นองค์ประกอบหลัก โดยไม่จำกัดว่าจะมีส่วนผสมอย่างไร คำว่า Nitrox เพียงอย่างเดียวไม่ได้ระบุถึงสัดส่วนของก๊าซทั้งสองอย่าง ดังนั้นจึงต้องมีการระบุส่วนผสมของก๊าซทั้งสองอย่างลงไปโดยการเขียนเปอร์เซ็นต์ของออกซิเจนต่อท้าย เช่น Nitrox 32 หรือ Nitrox 36 เป็นต้น

Enriched Air Nitrox (EAN) หมายถึงอากาศที่ถูกเติมออกซิเจนเข้าไป ดังนั้นส่วนผสมของ EAN จะต้องประกอบด้วยออกซิเจนมากกว่า 21% ในการดำน้ำเพื่อสันทนาการ EAN เป็นส่วนผสมที่มีออกซิเจนอยู่ระหว่าง 22 – 40% วิธีการบอกสัดส่วนก็ใช้วิธีการเขียนค่าออกซิเจนต่อท้ายเช่นเดียวกับ Nitrox เช่น EANx33, EANx40

ข้อจำกัดของ Nitrox
หลายท่านอาจจะพอจำได้ว่า Oxygen จะเป็นพิษที่ความลึก หรือ มี Partial Pressure ในระดับตั้งแต่ 1.4 ATA เป็นต้นไป ดังนั้นการเพิ่มความเข้มข้นของก๊าซชนิดนี้ก็จะทำให้ PPO2 มากขึ้นด้วย

หากนักดำน้ำใช้ EANx30 ค่า PPO2 ที่ระดับน้ำทะเลก็จะมีค่าเท่ากับ 0.30 ATA
และที่ความลึก 10 เมตร ค่า PPO2 ก็จะอยู่ที่ระดับ 0.60 ATA
และที่ความลึก 20 เมตร ค่า PPO2 ก็จะอยู่ที่ระดับ 0.90 ATA

*วิธีคิด
[(ความลึก/10) + 1] x PPO2 ที่ระดับน้ำทะเล

หากท่านไปคิดดูเล่นๆ ก็จะพบว่า การดำน้ำด้วย Nitrox แม้ว่าจะทำให้สามารถดำน้ำได้นานขึ้นแต่ก็ได้เพิ่มข้อจำกัดเรื่องความลึกให้มากขึ้นไปอีก

ไม่ไหวแล้วโว้ย แล้ววันหลังจะมาสอนวิธีการคำนวนต่อ

ขวัญผู้ยิ่งใหญ่อยากตอบแทนแฟนานุแฟนทุกท่านด้วยการมอบ CD แอนนา เอ้ย ภาพเจ๋งๆ ใต้น้ำให้กับผู้ร่วมสนุกที่ตอบคำถามได้คะเนนสูงสุด ขอเพีบงท่านตอบคำถามดังกล่าวแล้วเมลมาที่ bloodybrother@yahoo.com หมดเขตร่วมสนุกวันที่ 22 ม.ค. นี้

คำถาม.
1. เราสามารถเรียกอากาศธรรมดาว่า Nitrox หรือ EAN ได้หรือไม่ จงอธิบาย
2. เพราะเหตุใน Nitrogen จึงสะสมอยู่ในร่างกาย
3. ข้อได้เปรียบของการดำน้ำด้วย Nitrox/EAN คืออะไรเมื่อเทียบกับการดำน้ำด้วยอากาศปรกติ
4. ข้อด้อยของการดำน้ำด้วย Nitrox/EAN คืออะไร เมื่อเทียบกับการดำน้ำด้วยอากาศปรกติ
5. หากใช้อากาศปรกติ ก๊าซออกซิเจน อาจเป็นพิษที่ความลึกกี่เมตร (น้ำทะเล)

ก็มันไม่เห็นนี่หว่า!

2005-12-22T13:43:00.000+08:00

วันที่ 29 พฤศจิกายน อาชัยเพื่อนร่วมทางคนสำคัญในครั้งนี้ของผมต้องกลับไปก่อนเนื่องด้วยภาระหน้าที่การงาน

ฟังดูกิ๊บเก๋ แต่แท้จริงแล้วคือ กลับไปคุมร้านเพราะคนงานลาไปเกี่ยวข้าว

ผมจึงปั่นต่อกับแก๊งที่เหลือ ที่เพิ่งจะรู้จักกันเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อน

วันนั้นพวกเราเดินทางจาก อ.หลังสวน ไปสู่ตัวเมืองชุมพร ซึ่งก็เป็นระยะทางเพียงร้อยกิโลเมตรเศษๆ แต่มันก็ดั้น....เสือกได้เรื่องฮาๆ มาให้เล่าอีกจนได้
.
.
.
หลังจากที่รับประทานอาหารกลางวันเสร็จ ผมก็ค่อยๆ ยุรยาตรขึ้นรถอย่างช้าๆ และออกตัวเป็นคนสุดท้ายอีกตามเคย

(คนที่ไปด้วยกันก็คงจะเข้าใจดีว่า ผมแดกเยอะอย่างยิ่ง และแดกนานอย่างยิ่ง และอีกทั้งตอนนี้เริ่มเก๋า

เลยคิดไปเองว่า ไม่เป็นไรอัดแป๊ปเดียวแม่งก็ก็ตามทัน)
.
.
ผมเฆี่ยนไปสักพักก็เห็นพวกลุงๆ ที่ขี่อยู่รั้งท้าย
แต่แทนที่จะขี่แบบดูดตูดแบบกินแรงชาวบ้าน ก็เสือกกระแดะแซงขึ้นไปอีก
.
ถ้าเป็นวันปรกติผมคงควบจักรยานคู่กับอาชัย แต่วันนั้นแกไม่อยู่ผมต้องจึงอัดขึ้นไปคนเดียว
.
.
.
ผมขี่ผ่านแยกไปแดงไปสักพักก็ยังมองไม่เห็นกลุ่มนำ แต่ก็ยังไม่ได้สนใจอะไร เพราะเชื่อว่า
.
“ไอ้ห่าเอ๊ย ปั่นไปเรื่อยๆ เดี๋ยวแม่งก็ทัน”
.
ผมขี่รถขึ้นลงเนินหลายลูกเป็นระยะทางหลายสิบกิโล แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของใคร.....ยังกับว่าโดนผีหลอกกลางวันแสกๆ
.
.
.
แม่งเอ้ย! ...มันเป็นไปได้ยังไงวะเนี่ย
.
.
.
ดังนั้นผมจึงตัดสินใจใช้วิชาชิวหาพิฆาต

อันมหาบุรุษนั้นมีปากอยู่สองปาก
๑. ปากบนหนวดตรง
๒. ส่วนปากล่างหนวดไม่ค่อยจะตรงสักเท่าไหร่

ฉันใดก็ฉันนั้นมหาสตรีก็มีสองปากเช่นเดียวกัน แต่
๑. ปากบนแนวนอน
๒. ในขณะที่ปากล่างแนวตั้ง
.
.
.
แทบไม่ต้องคิด ผมเลือกใช้ปากบนของผมมาแก้สถานการณ์ ผมถามร้านค้าจำนวนไม่น้อยว่าเห็นแก๊งจักรยานผ่านไปบ้างหรือไม่
.
แต่ผมก็ไม่ได้รับคำตอบที่น่าพอใจ
.
ผมงงมากว่าพวกที่อยู่ข้างหน้าหายไปไหน และมันเป็นไปได้ยังไงที่ผมตามไม่ทัน
.
.
.
จะโทรไปหาใครก็ไม่ได้เพราะไม่มีโทรศัพท์กับกระเป๋าตังอยู่กะตัว
เพราะเช้าวันนั้น ท้องฟ้าดูไม่สดใส ผมเลยเอาของที่เปียกน้ำไม่ได้ ฝากไว้ที่รถตามขบวน
.
.

ผมจำใจขี่รถย้อนทางเก่าเพื่อกลับไปหาพวกลุงๆ ที่ผมแซงไปเมื่อครู่

ผ่านไปเนินแล้วเนินเล่า แต่ก็ไม่เห็นแม้เงาของใคร

“อ้าวฉิบหาย (อีกแล้ว) สิกู” ผมนึกในใจ
.
.
.
ผมเริ่มถามทางอีกครั้ง เมื่อย้อนกลับมาถึงแยกไปแดง

มอไซค์รับจ้างคือเป้าหมายแรก พวกเขาบอกว่าเห็นคณะของพวกเราผ่านไป แต่ไม่ได้สังเกตว่าเลี้ยวไปทางไหน
...................
.............
........
...
.............ถึงคำตอบจะยังไม่เป็นที่น่าพอใจสักเท่าไหร่ แต่ก็ช่วยกำหนดขอบเขต
และทิศทางการหาได้บ้าง
.
.
.
ผมเลี้ยวเข้าไปทีละแยก เอาแม่งให้ตายกันไปข้างเลย..............ให้มันรู้กันไปว่ามันหายได้อย่างไร.
.
แยกแรกเลี้ยวซ้าย ดูมีลุ้น หรือพูดอย่างกระแดะๆ ว่า Possibility เป็นบวก แต่ก็แป๊ก
.
แยกที่สองเลี้ยวขวา ดูไม่น่าใช่ แต่ก็ต้องลอง แล้วก็แป๊ก (อีกแล้ว)
..
.....
..........
...............
อะไรๆ มันคงจะง่ายขึ้นเยอะถ้าผมดูกำหนดการตั้งแต่เมื่อเช้าว่า วันนี้จะไปพักที่ไหน
.
.
แต่ช่างมันเถอะ เพราะอย่างไรมันก็ทำให้ผมมีเรื่องมันส์ๆ...........................มาฝากแฟนานุแฟน

.
.
.
เมื่อทั้งซ้าย และขวาก็ไม่รอด
ผมก็ต้องจำใจย้อนกลับไปทางเมื่อครู่อีกครั้ง และถามทุกที่ที่มีคนอยู่
.
.
หลายคนบอกว่าไม่เห็นเพราะทำงานอยู่หลังร้าน แต่คนที่เห็นบอกว่าให้ตรงไป
.
.
ในที่สุดความหวังก็เริ่มทอประกายออกมา
.
.
ผมใช้พลังลูกควายที่เหลือ ปั่นไปเรื่อยๆ
เนินแล้วเนินเล่า ทุกซอยทุกแยก

แต่ก็ยังไม่เห็นเงาตูดใคร
.
ผมเริ่มถามทางกับคนขายของข้างทางอีกครั้ง แต่ไม่มีใครบอกว่าเห็น
เฮ่ยแม่งเป็นไปได้ยังไงวะ ร้านเมื่อกี้ยังบอกว่าเห็นอยู่เลย...............รับไม่ได้สุดๆ........
.......................
.............
........
...

น้ำในกระติกแห้งแล้วแต่ผมก็ยังหาใครไม่เจอ
ความเหวอเปลี่ยนเป็นความเครียด...............

ด้วยความเข้าใจว่าคงจะขี่รถเลยที่พักมาแล้ว

ผมจึงขี่ย้อนกลับไปที่สี่แยก (อีกแล้ว) พร้อมกับถามทางไปเรื่อยๆ

"ขอโทษนะครับเห็นคนขี่รถจักรยานแบบผมผ่านมาทางนี้บ้างไหมครับ"

"ก็เห็นแต่เธอหละ วนอยู่ 3 รอบแล้ว"

........ขอบคุณมากกกกเลยยยยย
.

.
.
ผมหยุดรถที่เนิน 491 แล้วข้ามถนนไปที่ป้อมตำรวจฝั่งตรงข้าม ที่เขียนป้ายว่า
.
“ยินดีรับใช้ 24 ชั่วโมง”
.
แต่ผมเคาะกระจกอยู่นานมากก็ยังไม่มีใครออกมา...... “ฉิบหายอีกแล้วกู” ผมนึกในใจ
ผมเดินออกมาอย่างถอดใจ แล้วในขณะนั้นเอง...............
................
.......
..
ตำรวจก็วิ่งออกมาจากห้องน้ำ ด้วยท่าทางเลิ่กลั่ก
.
ผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้ตำรวจฟัง แล้วพูดในลักษณะว่าจะขอยืมใช้โทรศัพท์ที่ป้อมตำรวจ
ผมได้ตัง 4 บาทมาโทรศัพท์แทน และผมก็ทำหน้าบางขอกระดาษและดินสอมาด้วย
(ถ้ามีโอกาสจะเอารูปดินสอและกระดาษแผ่นนั้นมาลงบล็อกด้วย)
.
.
แต่มันก็หาได้ง่ายขนาดนั้นไม่

ผมต้องการโทรไปหาพี่ลิฟท์ ซึ่งเป็นคนขับรถตามขบวนว่าที่พักอยู่ที่ไหน.....แต่ผมไม่มีเบอร์แกอยู่กับตัว

ผมจะถามอาชัยซึ่งมีเบอร์พี่ลิฟท์ แต่ผมก็จำเบอร์โทรศัพท์แกไม่ได้.....ระยำจริงๆ

ผมจึงต้องโทรไปหาพี่ชายที่บ้าน เพื่อถามเบอร์อาชัย แล้วจะได้ขอเบอร์พี่ลิฟท์อีกที.....โอแม่เจ้ามันลำบากเหลือเกิน

ยิ่งโดยเฉพาะกับเงิน 4 บาท ที่มี

ผมกด 1234 ตามด้วยเบอร์พี่ชาย

สักพักก็มีเสียงตอบรับอัตโนมัติ "ยินดีต้อนรับเข้าสู่บริการรับฝากข้อความสำหรับผู้เดินทางไปต่างประเทศ"

ผมเหวอไปสักพัก.........!!!!!

และในอีกไม่กี่วินาทีต่อมาความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาว่า....."เย็ดแม่.....เอาอีกแล้ว...โทรผิด!!!"

เมื่อกี้ผมกดเบอร์ของเพื่อนตัวเองเข้าไปโดยไม่รู้ตัว

เงิน 3 บาทสุดท้ายช่างมีค่าจริงๆ ในวินาทีนี้.

ผมโทรออกอีกครั้งอย่างระมัดระวังว่าจะไม่กดผิดเบอร์

..........

"ขอความช่วยเหลืออย่างฉุกเฉิน ฟังให้ดีนะ" ผมกล่าวทันทีที่พี่ชายรับสาย

ผมบอกให้พี่ชายโทรหาอาชัย แล้วฝากให้อาชัยโทรหาพี่ลิฟท์ แล้วขอเบอร์โทรศัพท์ของทั้งสองคน

และบอกตำแหน่งของผมที่เนิน 491

แต่......ผมพูดไม่ทัน.

ขนาดกด 1234 ก็ยังพูดไม่ทัน แม่เย็ดวันนี้กูซวยจริงๆ

ผมใช้เงินจนบาทสุดท้ายกว่าจะคุยกันรู้เรื่อง แล้วนั่งรอด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก

เหนื่อย เครียด หิวน้ำ หงุดหงิด อนาถตัวเอง และอีกหลายๆ อย่าง

อีกไม่นานพี่ลิฟท์ก็ขับรถมารับ ผมไปที่พัก

นึกแล้วอนาถเหลือเกิน ที่ผมขี่รถผ่านมันมาแล้ว 3 รอบ โดยที่ไม่รู้

มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อมาก

เพราะโรงแรมตั้งอยู่บนเนินฝั่งตรงข้ามกับถนนใหญ่

เมื่อกลุ่มแรกมาถึงพวกเขาก็ข้ามถนนไปในขณะที่ผมยังอยู่ที่ตีนเขาจึงมองไม่เห็น และขี่รถผ่านไปโดยที่ไม่รู้

ส่วนกลุ่มที่อยู่รั้งท้ายก็ทราบตำแหน่งจากป๋านรินทร์ เพระแกใช้วิทยุติดต่อกับกลุ่มนำ.

ผมซึ่งขี่ตรงกลางก็เลยเน่าอยู่คันเดียว..........

รถคันอื่นเข้าที่พักประมาณบ่าย 2 โมงส่วนผมก็ 4 โมงกว่า

ถ้าคิดไประยะทางผมก็คงแถมไปไม่น้อยกว่า 30 โล

เก่งจังเลยกู.

แน่นอนบทสนทนาระหว่างอาหารมื้อค่ำคืนนั้นคงจะเป็นเรื่องอื่นไปเสียมิได้

ผมก็ได้แต่ฮาไปด้วยเพราะก็อนาถตัวเองเหมือนกัน

ผมได้บทเรียนแปลกๆ อีกแล้ว แต่ก็เชื่อว่านั่นจะทำให้ผมเป็นนักจักรยานที่ดีได้ในวันหนึ่ง

ขี่ตามๆ กันไปเถอะ ถึงชัวร์

ความผิดจองจำของพระ

2005-12-08T15:37:00.000+08:00

ไม่ว่าจะเป็นสังคมไหนก็ย่อมจะต้องมีกฎระเบียบและข้อบังคับเพื่อให้สามารถปกครองคนหมู่มากได้

บทลงโทษย่อมมีเป็นของคู่กัน จะรุนแรงแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับความร้ายแรงของการกระทำ อันได้แก่ โทษประหาร จองจำ ปรับ และการบำเพ็ญสาธารณประโยชน์ เป็นต้น

การปกครองสงฆ์ก็เช่นเดียวกัน แต่เครื่องมือที่ใช้สำหรับการควบคุมนั้นเรียกว่า “พระวินัย”
ที่น่าสนใจยิ่งคือ บทลงโทษทางพระนั้นมีความคล้ายคลึงกับบทลงโทษแบบสากลอยู่ มากทีเดียว

ความผิดร้ายแรง : เรียกว่า ปาราชิก มีโทษประหาร
(จากความเป็นพระ) คือ จับสึก
ความรองลงมา : เรียกว่า สังฆาทิเสส มีโทษจองจำ
คือ การกักบริเวณ ซึ่งเรียกว่าอยู่กรรม
ความผิดไม่ร้ายแรง : จะต้องทำการปลงอาบัติ
คือการประจานตัวเองต่อหน้า
พระรูปอื่น จึงจะพ้นอาบัติ

ซึ่งโทษปาราชิกนั้นหลายคนทราบดีอยู่แล้วว่าเกิดจากความผิดร้ายแรง เช่น ฆ่าคน เสพเมถุน ฯลฯ
แต่คงมีเพียงไม่กี่คนที่พอจะทราบว่าโทษต้อง สังฆาทิเสส เกิดจากความผิดแบบใด

ดังนั้น จะขอยกบางตัวอย่างจากทั้งหมด ๑๓ ข้อมานำเสนอ
๑. ภิกษุแกล้งทำให้น้ำอสุจิเคลื่อน ต้องสังฆาทิเสส
๒. ภิกษุมีความกำหนัดอยู่ จับต้องกายหญิง ต้องสังฆาทิเสส
๓. ภิกษุมีความกำหนัดอยู่ พูดเกี้ยวหญิง ต้องสังฆาทิเสส
๔. ภิกษุมีความกำหนัดอยู่ พูดล่อให้หญิงบำเรอตนด้วยกาม ต้องสังฆาทิเสส

.

อาบัติในลักษณะนี้ถึงแม้จะไม่หนักเท่าปาราชิก

แต่ก็เป็นสิ่งที่ภิกษุพึงระวังเป็นอย่างยิ่ง
เพราะหากต้องโทษแล้วจะต้องไปอยู่กรรมจึงจะพ้นความผิด

ซึ่งหมายความว่า ผู้กระทำผิด (ไม่ว่าจะมีตำแหน่งใดก็ตาม) จะถูกลดสถานะให้ต่ำลงกว่าพระทั่วไป คือไม่สามารถร่วมกิจกรรมกับพระได้

แต่ยังมีสถานะสูงกว่าเณร

และจะต้องไปอยู่ปฏิบัติธรรมในสถานที่ที่จัดไว้ เช่น ป่าช้าเป็นเวลาตามที่กำหนด
ซึ่งจะนานแค่ไหนนั้นขึ้นอยู่กับว่า ผู้นั้นรีบออกมาสารภาพผิดเร็วเพียงใด

เพระจะต้องใช้โทษตามวันที่ปกปิดให้สำเร็จก่อน

จึงจะสามารถใช้โทษตามความผิดที่กระทำ

*******************************************

พระพี่เลี้ยงจะให้คำแนะนำเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ทันทีที่พระใหม่กลับมาถึงที่พัก
หากช้ากว่านั้นอาจเป็นเรื่อง
โบราณกล่าวว่าพระอรหันต์เท่านั้นที่มีศีลบริสุทธิ์
ดังนั้นพระจึงต้องปลงอาบัติทุกวันเพื่อเตือนสติตนเองอยู่เสมอ สำหรับความผิดที่ไม่ร้ายแรง

ส่วนอาบัติสังฆาทิเสสนั้น มีอยู่ไม่บ่อยนัก
แต่มักจะมาจากเหตุเดิมๆ คือ
พูดแฟนโทรมา หรือ โทรไปหาแฟน (กลัวหาย)

แน่นอน เพราะโทรศัพท์มือถือนั่นเอง
คนเรายังชีพได้ด้วยปัจจัย ๔
แต่ปัจจัยที่ ๕ นั้น บวชเป็นพระแล้ว ก็ยังตามรังควาญได้

*******************************************

Russian Divers 3

2005-12-06T20:08:00.000+08:00

กลับมาครั้งพร้อมเรื่องราวอันสุขสุดแสนมันส์สำหรับท่านผู้อ่าน

แต่....สุดเสนรันทดสำหรับผู้เล่า

ขอย้อนความไปถึงวันแรกที่คณะนี้มาถึงทันทีที่ก้าวเท้าขึ้นเรือ

สิ่งแรกๆที่พวกนั้นทำก็คือการประกาศความเป็นรัสเซียน(โง่ๆ)

ให้ชาวโลกได้รับรู้ด้วยการนำธงชาติลายกากบาทน้ำเงินบนพื้นขาว

มาติดไว้ที่เสาท้ายเรือ

ไม่เข้าใจจริงๆเลยว่ามันมาเชียร์บอลหรือมาดำน้ำกันแน่วะ

และข้าพเจ้าก็ยังคงสงสัยต่อไออีกว่า......ตอนที่มันติดธงนั้น

พวกมันไม่ได้มองที่ด้านบนของเสาต้นนั้นเลยหรือว่า

มีธงชาติไทยแขวนอยู่

ข้าพเจ้ามิอาจรู้ว่าพวกเขามองเห็นสิ่งที่ข้าพเจ้าเห็นหรือไม่

แต่ข้าพเจ้าเชื่อแน่ว่าภาพที่คนจากเรือลำอื่นมองเห็นก็ คือเรือที่ติดธงชาติ 2 ประเทศ

โดยมีธงไตรรงค์ถูกเชิญไว้บนยอดเสาและก็อยู่บนธงชาติรัสเซียน

มันเป็นภาพธงชาติไทยที่มีสถาพเน่ากว่าผ้าขี้ริ้ว (ผมคงไม่บังอาจบอกความจริงที่ว่ามันรุ่งริ่งยิ่งกว่าผ้าเช็ดตีนเสียอีก)

ประกาศความเป็นเอกราชเหนืออดีตประเทศมหาอำนาจ ของโลกดูแล้วมันช่างสะใจจริงๆ

บางทีคนเรามันเรียกร้อง จะเอานู่นเอานี่เพื่อให้ตัวเองพอใจ

โดยหารู้ไม่ว่าคนอื่นจะมองอย่างไร

เวลาที่แม่งจะเปลี่ยนชุดดำน้ำ นึกอยากจะถอดแม่งก็ถอดซะตรงนั้น

ไม่รู้ว่าแม่งมั่นมาจากไหนมันชักจะหยามผู้ยิ่งใหญ่เกินไปแล้ว

เดี๋ยวก็อัดตูดเสียให้เข็ด

ข้าพเจ้าเพิ่งรู้ถึงความเก็บกดในการแดกอาหารสด ของคนในประเทศเมืองหนาว

ว่าถึงขั้นจิดวิปะเรี้ยวเมื่อไรก็ตามที่อาหารมาถึง เราก็จะได้เห็นฝูงแมลงวันตัวเท่าลูกช้างอ้วนๆ

รุมเข้ามาตอมอาหารบนเรือที่เป็นแบบบุฟเฟ่ต์ (สะกดถูกป่าวไม่รู้)

พวกแม่งตักกันซะแบบว่าเผื่อลุง ป้า น้า อา ลูก หลาน เพื่อนลุง เพื่อนป้า.........

แล้วก็แดกกันไม่ถึงครึ่ง..........ไอ้หัวควยเอ้ย มันเก็บกดห่าไรมาวะ

เห็นแล้วเสียดายแดกเหลือ แดกหก แดกเรี่ยราด

คนเก็บแทบชักเอาเบคอนไปเช็ดตูด ยังดีกว่าเอามาให้พวกแม่งแดกเสียอีก

มีเพื่อนร่วมงานที่อยู่เรือลำนี้มา 10 ปีบอกว่า ตั้งแต่ทำงานมา

ไม่เคยเห็นแม่ครัวบ่นลูกค้าเรือเพิ่งจะมีก็คราวนี้แหละ

กลับมาเล่าเรื่องใต้น้ำต่อพอดำไปสักพักพวกห่านี่ก็เริ่มดำน้ำคล้ายๆมนุษย์มากขึ้น

ข้าพเจ้าไม่รู้มาก่อนเลยว่า พวกนี้เพิ่งมาดำน้ำกันในทะเลคราวนี้เป็นครั้งแรก

ที่รัสเซียนั้น นักดำน้ำจะฝึกกันก่อนที่สระว่ายน้ำ แล้วมาสอบที่ทะเลสาบ (น้าจืด)

ในความลึกสุดประมาณ 5 เมตรซึ่งต่างกับชาวโลกอย่างลิบลับเช่น

ในประเทศไทยเราจะทำการฝึกกันในอ่างก่อน (อ่านรายละเอียดได้ในเรื่องช็อกๆ ที่เพลินจิต)

แล้วมาสอบปฏิบัติที่ทะเลที่ความลึกประมาณ 12 - 18 เมตรมันต่างกันเยอะ

ยิ่งโดยเฉพาะหากได้เรียนกับ GTK แล้ว นักเรียนจะเป็นนักดำน้ำที่ยิ่งใหญ่ระดับโลกได้เลยโ

ว้ยขี้เกียจพิมพ์เรื่องพวกห่านี่แล้ว

...........นึกแล้วหลอน.....

ต่ออีกหน่อยก้ได้

หลายๆคนอาจสงสัยว่า ไอ้อุปกรณ์แพงๆมันหน้าตาเป็นไง

ก็นึกง่ายๆ ว่ามันเป็นชูชีพอย่างหนึ่ง ที่มีถุงลมอยู่ด้านหลัง

เวลาว่ายหน้าจะได้คว่ำและตัวก็จะลู่ไปกับน้ำแต่ที่ผิวน้ำหน้าก็คว่ำเหมือนกัน

เห็นแล้วทรมานแทนแต่นี่เป็นอุปกรณ์สำหรับใช้กับถังได้ไม่ต่ำกว่า 4 ลูก (ปรกติลูกเดียวก็หนักจะตายห่า)

ถุงลมเลยใหญ่มากยังกับกระด้งถ้ามีใครสักคนถือสาก ก็คงจะเหมือน.....

คิดว่าถึงพิมพ์สัก 10 ภาคก็คงจะไม่จบ

เลยเอาเป็นว่านักดำน้ำรัสเซียน

.อิ่มเป็นหลับ ขยับเป็นแดก แยกเป็นหลง งงไปซะทุกเรื่อง

ปล. ไว้มีอารมณ์ แล้วจะเล่าเรื่องตอนที่แม่งอยากแดกปลาละกัน

Russian Divers 2

2005-12-06T19:49:00.000+08:00

ในที่สุดก็ได้ขึ้นฝั่งอีกครั้งรู้สึกว่าคราวก่อนคงเหนื่อยอยู่เลยเขียนไม่ค่อยรู้เรื่องงั้นคราวนี้จะพยายามเขียนให้เป็นภาษามนุษย์มากขึ้น……

และแล้วการดำน้ำไดว์แรกก็มาถึงขณะทำการประกอบอุปกรณ์

นักดำน้ำหลายคนยังมีอาการเมาค้างให้เห็นอยู่

ข้าพเจ้าอดแปลกใจไม่ได้ว่าคนกลุ่มนี้ใช้ตะกั่วมากผิดปรกติ

ข้าพเจ้าพยายามเตือนให้นักดำน้ำในกลุ่มทำการตรวจสอบอุปกรณ์ให้แน่ใจว่าอยู่ในสภาพพร้อมก่อนลงน้ำ

แต่ก็ไม่มีใครสนใจเท่าใดนักเพราะว่าสื่อสารกันไม่รู้เรื่องแล้วยิ่งไปกว่านั้นก็คือ

ไม่มีใครที่สนใจที่จะฟังสักเท่าใหร่

โดยทั่วไปแล้วตะกั่ว 6 – 7 ก้อนก็น่าจะเพียงพอสำหรับคนรูปร่างปานกลางถึงใหญ่

(อัญชลี theOW ใช้แค่ 4 ก้อนก็จมจะตายห่าแล้ว)

แต่นักดำน้ำกลุ่มนี้ใช้ตะกั่วมากกว่า 10 ก้อน

แต่ที่แย่กว่านั้นก็คือ ตะกั่วมากขนาดนั้นหลายๆ คนยังจมไม่ลง

(ข้าพเจ้าไม่เชื่อว่าคนเหล่านี้เป็นผู้ดีเก่า เลยจมไม่ลง

แต่เป็นเพราะแม่งมันดำน้ำกันหมาไม่แดกเป็นอย่างยิ่งไม่เข้าใจจริงๆว่า พวกแม่งจบมากันได้ยังไง)

แน่นอนว่าหากทำการลอยตัวให้เป็นลบไม่ได้ การลงสู่ความลึกย่อมมีปัญหา

ธรรมดาเมื่อปล่อยลมออกจากชูชีพ นักดำน้ำก็จะจมลงโดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลย

แต่อาจไม่ใช่สำหรับคนกลุ่มนี้…………….

คนที่ดำน้ำคงจะทราบดีว่าเวลาลงสู่ความลึกนั้น

แค่เอาลมออกจากชูชีพก็จะจมลงอย่างง่ายดายโดยที่ไม่ต้องทำอะไร

และการลงโดยปรกติจะคล้ายๆการลงลิพท์

คือขาลงก่อนแต่คนพวกนี้ทำอย่างไรก็ไม่จม

แทนที่จะเอาตะกั่วเพิ่มแล้วลงไปใหม่ หลายคนต้องลงน้ำอย่างตะเกียกตะกาย

ดูแล้วคล้ายกับฮิปโปขึ้นอืดตะกายน้ำ….แบบว่ามุดหน้าลงเอามือแหวกน้ำแล้วใช้ขาเตะให้ตัวจม…

โอจอร์จ ดูแล้วมันอนาถจริงๆแต่ก็ขอยอมรับว่าพวกมันดันทุรังจริงๆ ตะกายลงไปจนได้…………

จากนั้นเพียงชั่วอึดใจ ข้าพเจ้าเห็นวัตถุสีเงินบางอย่างพุ่งเฉียดหัวไปด้วยความเร็วสูง

ในวินาทีนั้นข้าพเจ้าไม่สามารถบอกได้ว่ามันคืออะไร

จึงเดาไปอาจไปว่ามันอาจเป็นปลาอินทรีย์ที่กำลังพุ่งไปล่าเหยื่อ

อีกชั่วอึดใจข้าพเจ้าก็ทราบคำตอบแล้วว่าวัตถุเมื่อครู่นั้นมันคืออะไร,

หลังจากที่วัตถุดังกล่าวได้พุ่งลงมาเฉียดกบาลข้าพเจ้าอีกครั้ง

คราวนี้มันมาเป็นฝูง…..

แต่มันหาใช่ฝูงปลาไม่

มันคือลูกตะกั่วบนบกลูกตะกั่วอาจส่งคนลงนรกได้ฉันใด

ใต้น้ำลูกตะกั่วก็สามารถส่งคนลงนรกได้ฉันนั้น

นักดำน้ำรัสเซียน (หลายคน) ทำตะกั่วหลุดที่ความลึกเกือบ 10เมตร

นักดำน้ำที่ไม่มีตะกั่วก็ไม่ต่างอะไรจากลูกโป่งที่ปล่อยขึ้นมาจากใต้น้ำ….

มัน พุ่ง ปรึ๊ด….ปรึ๊ด…..ปรึ๊ดราวกับอะไรสักอย่างที่ถูกกดดันมานาน

(กรูณาอย่าสงสับว่าทำไมหลายปรึ๊ด ไม่ใช่เพราะมันทำน้ำพุ่งหลายคน แต่คือ “มัน”พุ่งขึ้นมาหลายคน)

ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดีที่เมื่อขึ้นมาแล้วรู้ว่าพวกห่านี่พุ่งขึ้นมาแล้วไม่ตาย….

อุเหม่ มันน่าเจ็บใจเสียจริง

ความสงสัยของข้าพเจ้าที่ว่าตะกั่วมันหลุดออกมาได้อย่างไรก็กระจ่างขึ้น

เมื่อข้าพเจ้ารู้ว่าแทนทีจะใส่ตะกั่วที่ร้อยไว้กับเข็มขัด

คนเหล่านี้กลับเอาตะกั่วไปใส่ไว้ในชูชีพลม

มันคงจะไม่ผิดอะไรหากพวกเขาใส่ตะกั่วในช่องสำหรับตะกั่วที่มีไว้ในชูชีพลม

เขียนเพียงแค่นี้บางคนอาจเดาได้แล้วว่าคนที่พุ่งขึ้นมานั้นใส่ตะกั่วผิดช่อง

เสือกเอาตะกั่ว 10 กว่าก้อนไปใส่ไว้ที่ช่องเก็บดินสอ

….โอไม่นะ…

ถ้าพวกเขาลงน้ำแบบปรกติกระเป๋าเล็กที่มีปากกระเป๋าอยู่ด้านบน ก็อาจพอที่จะประคองตะกั่วได้บ้าง

แต่นี่แม่งเสือกเอาหัวลงก่อนตะกั่วแม่งก็ถึงได้ไหลออกจากกระเป๋า

นักดำน้ำซื้ออุปกรณ์ราคาเกินแสนแต่เสือกใช้กันไม่เป็น

ข้าพเจ้าไม่เข้าใจว่าพวกเขาคิดอย่างไรกับการใช้อุปกรณ์สำหรับการดำน้ำลึกในระดับเกิน 100 เมตร

มาใช้กับการดำน้ำในระดับความลึกที่ไม่เกิน 40 เมตร

……..ช่างเหมือนกับการเอายอดกระบี่มาหั่นผักเสียจริง…..

ข้าพเจ้าคงจะดีใจมากหากคนเหล่านั้นขึ้นเรือแล้วหยุดพักสักชั่วโมง

เพื่อทบทวนปัญหาแล้วค่อยกลับมาดำใหม่

แต่พวกเขาไม่เคยทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกดีเลยสักวินาทีเดียว

พอขึ้นมาบนเรือแทนที่จะหยุดพัก พวกแม่งยัดตะกั่วใส่กระเป๋า (ช่องเดิม)

แล้วก็กระโดดลงน้ำทันที

….แม่งบ้าไปแล้วอะข้าพเจ้าจำต้องเลยตามเลย แล้วก็มีวัตถุก้อนเดิมๆ พุ่งเฉียดกบาลอีกรอบ…….

ควยแม่งวันนี้มันเป็นวันห่าอะไรของกูวะ

ข้าพเจ้าไม่ขึ้นไปแล้วเพราะชื่อแน่ว่าถึงขึ้นไปก็ไม่รู้ว่าจะเอาตะกั่วที่ไหนมายัดให้ไอ้พวกนี้แล้ว เสือทำตกน้ำหมดข้าพเจ้าและพวกที่เหลือยังทำการดำน้ำต่อไปแต่ก็เป็นไดว์สั้นๆเพราะพวกห่านี่ไม่ค่อยอึด พูดเป็นทางการหน่อยก็คือใช้อากาศเปลืองนี่อาจจะเป็นสิ่งเดียวที่ข้าพเจ้าชอบเกี่ยวกับนักดำน้ำกลุ่มนี้

(ต่อภาค 3)

Russian Divers 1

2005-12-06T19:29:00.000+08:00

กลับมาอีกครั้งตามคำเรียกร้อง (ใครเรียกวะ) แต่ก็ช่างแหอะคราวนี้ขอบ่นหน่อยละกัน

อยากระบายใจจะขาด กลั้นจนเกือบจะแตกมาหลายทีเล้ว.....เฮ้อ คราวนี้จะได้สบายตัวซะทีกู

เอาหละ Fore play มาชาติเศษแล้วขอเริ่มเลยละกัน

เมื่อวันก่อนหลังจากออกทะเลไป 4 วัน พอกลับมานอนที่บ้านอยู้ดีๆก็รู้สึกว่าบ้านแม่งหมุน.........

แบบว่าเดี้ยนไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนจริงๆฮะแต่อารมณ์แบบนี้คนที่ชอบรีบแดกเหล้าให้เมาคงชอบนะ ไม่ต้องเสียตัง..

ขนาด 4 วันยังขะตายห่าแล้วเที่ยวหน้า 8 วันมันจะขนาดไหน

(แต่ยังไงก็ไม่เท่าของเค้าหรอก..ใช่ไม้ตัวเอง)

และแล้วสัปดาห์นรกก็มาถึงก่อนออกเรือ

ไดว์มาสเตอร์อีกคนพอรู้ว่าลูกค้าเป็นพวกรัสเซีย

ก็ให้เอาตะกั่วเพิ่มไปเยอะๆ

แต่พอเห็นหน้าลูกค้าแล้วก็ไม่แปลกใจเพราะพวกนี้แม่งตัวใหญ่เหมือนหมีควาย

วันที่ไปขนกระเป๋าอยู่ดีๆเพื่อนแม่งก็ร้องจ้ากขึ้นมาแล้วก็ชึ้ไปที่ด้านหลังกองกระเป๋า

มองไปก็หลอนๆเหมือนกัน

เพราะนอกจากกระเป๋าใบเท่าลูกควายนั้นยังมีลังเบียร์ตั้งอยู่ 20 ลัง

แล้วก็เหล้าอีก 4 ลังเอนี่พวกมึงมาทำเหี้ยไรบนเรือกูกันแน่วะ

แต่ที่แย่กว่านั้นก็คือ..16 ใน 17 คนนั้นเป็นคนมีองค์ แล้วหนึ่งเดียวที่เหลือก็เสือกมีกระดุมคอ

แม่งเซ็งสาดแย่ไปกว่านั้นอีกคือพวกนี้หาเว้าอิงลิดได้ไม่

ขนาดล่ามยังพูดกันบ่อรู้เรื่อง

คืนหมาหอนคืนแรกเริ่มขึ้นเมื่อลูกค้าจับกูไปแดกเหล้า พร้อมกับอาหารถ่อยๆ

แน่หละวอดก้าเพราะพวกแม่งรัสเซียน ส่วนอาหารจานเด็ดนั้นก็คือเนื้อดิบ

มันเป็นเวรเป็นกรรมมาตั้งแต่ชาติปางไหนวะที่ข้าพระพุทธเจ้า

จะต้องมาเสวยพระกระยาหาร

กะไอ้พวกคนถ่อยแหล่านั้น

และแล้วฝันร้านเมื่อคืนวานก็ตามมาหลอกหลอน

ในรุ่งเช้าถัดมาพวกนี้ลงน้ำทั้งที่ยังเมาค้างอยู่

(แต่ยังดีนะที่ปลุกง่ายแล้วมันก็ไม่พูดว่ามึงฆ่ากูให้ตายดีกว่า)

ตอนที่ประกอบอุปกรณ์ก็เริ่มอึ้งเพราะพวกท่านใช้ของแบบแพงมากถึงมากที่สุด

เอาง่ายว่าคนหนึ่งคงไม่ต่ำกว่าแสน

หรือเอาเงินตีกระหรี่คลองหลอดได้ตราบจนชั่วลูกชั่วหลาน

(ต่อภาค 2)

ประสบการณ์เฉียดตายที่ความลึก ๒๖ เมตรคนเดียว (ภาค ๒)

2005-12-06T18:53:00.000+08:00

ผมรู้สึกปวดหัวเป็นอย่างยิ่ง ราวกับเพิ่งตื่นมาพร้อมกับอาการแฮงค์หนักๆ
เสียงไดว์คอมพิวเตอร์ที่ร้องดังขึ้นเรื่อยๆ บอกให้รู้ว่าผมได้หายใจเร็วกว่าระดับปรกติ

ผมจึงพยายามบังคับตัวเองให้หายใจช้าลงแต่นั่นมันยิ่งกลับทำให้ผมเข้าใกล้สภาวะหมดสติมาก ขึ้นไปอีก

ในวินาทีนั้นสิ่งเดียวที่อยู่ในความคิดของผม คือจะทำอย่างไรให้ขึ้นมาสู่ผิวน้ำ

...........................แล้วไม่ตาย

แต่มันก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด ที่ความลึกในระดับนั้นกว่าจะขึ้นมาสู่ผิวน้ำได้อย่างปลอดภัย ก็ต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสองนาที
มันดูไม่นานเลย แต่มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับคนที่ใกล้จะสลบเหมือดอยู่เต็มที

สติสัมปชัญญะที่จำกัดทำให้ผมแทบจะเคลื่อนไหวไม่ได้
ผมกำลังจะควบคุมตัวเองไม่ได้
ผมยอมรับตรงๆว่ากลัว

...................................................................................

ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นความคิดที่สำคัญยิ่งได้ผุดขึ้นมา
.
.
.
สิ่งที่สำคัญที่สุดของจอมยุทธ์ คือ การมีจิตใจที่ยิ่งใหญ่
ฉันใดก็ฉันนั้น หัวใจของการดำน้ำคือการควบคุมการลอยตัว
.
.
แล้วแม่งเกี่ยวกันตรงไหนวะ
แต่ก็ช่างแม่งเถอะ เอาเป็นว่ายังไงกูก็จะต้องหาทางขึ้นและโดยปรกติขั้นตอนในการขึ้นสู้ผิวน้ำคือ
ก. เอาลมออกจากชูชีพ เพื่อให้จมจะได้ไม่ลอยขึ้นมาเร็วเกินไป
ข. ว่ายขึ้นมาอย่างช้าๆด้วยความเร็วไม่เกิน 18 เมตรต่อนาที

ดังที่กล่าวไว้ผมไม่สามารถควบคุมตัวเองให้ว่ายขึ้นมาได้
ดังนั้นจึงต้องขึ้นมาด้วยการทำให้ร่างการมีการลอยตัวเป็นบวก หรือ พูดง่ายๆว่าทำให้ตัวแม่งลอยขึ้นมา

ภาพอุปกรณ์ควบคุมการลอยตัวราคาแพงระยับและเข็มขัดตะกั่ว ผุดขึ้นมาในความคิดของผม
ทำให้ผมนึกขึ้นมาได้ว่า อาจจะใช้อุปกรณ์สองชิ้นนั้นส่งตัวเองขึ้นสู่ผิวน้ำในสถานการณ์ฉุกเฉินเช่นนี้ได้

.........................แล้วสิ่งที่ผมจะต้องตัดสินใจในวิธีนั้นคือ จะใช้อุปกรณ์ตัวไหนดี

เอาลมเข้าชูชีพ..............ก็ลอย

ปลดตะกั่วทิ้ง...............ก็ลอย

ด้วยความเก๋า ในวินาทีวิกฤตเยี่ยงนั้นมหาปรมาจารย์ขวัญจึงเดินลมปราณย้อนกลับแล้วจึงบรรลุวิชาด้วยความอัจฉริยะ
เอ้ยไม่ใช่ยังเสือกอุตส่าห์เสือกคิดออกว่า..

ถ้าปลดน้ำหนักทิ้งก็จะลอยขึ้น แต่จะไม่สามารถควบคุมความเร็วได้ ซึ่งเป็นทางเลือกสุดท้ายที่ไม่ค่อยจะปลอดภัยเท่าไร..............

แล้วถ้าเสือกไม่ตายก็ต้องไปเสียตังซื้อน้ำหนักมาใหม่

ถ้าเติมลมเข้าชูชีพก็จะลอยขึ้น แต่ถ้าเร็วเกินไปก็ยังเอาลมออกเพื่อให้หยุดได้

ผมมีเวลาเลือกไม่มากเพราะใกล้จะร่วงอยู่เต็มที แน่นอนผมเลือกวิธีหลัง
ซึ่งผมก็ยังแปลกใจอยู่จนถึงวินาทีนี้ว่าตอนนั้นผมคิดออกได้ยังไง

บางทีคำกล่าวที่ว่าคนเลวๆแม่งตายยากอาจจะใช้ได้กับผม

ผมเริ่มเติมลมเข้าชุด แล้วปล่อยให้ตัวลอยขึ้นมา แต่ปัญหาคือการควบคุมความเร็วในการขึ้น....

กรุณาดูจากรูปที่ลงไว้ที่โฟโต จะเห็นว่าผมขึ้นมาค่อนข้างเร็วจนไดว์คอมพิวเตอร์ส่งสัญญาณเตือนออกมา
นอกจากมันจะเตือนให้ผมรู้ว่าผมได้ขึ้นมาเร็วกว่าอัตราปรกติแล้ว การส่งเสียงของมันยังช่วยปลุกให้ผมตื่นด้วย

ผมแทบไม่รู้สึกตัวในขณะที่ขึ้นสู้ผิวน้ำจนกระทั่งผมมาอยู่ที่ความลึกประมาณ 5 เมตร อาการมึนหายไป
ผมจึงหยุดอยู่ที่ความลึกนั้นเพื่อทำการปรับความดันและขับก๊าซไนโตรเจนออกไป จากนั้นจึงขึ้นสู้ผิวน้ำ

ไม่นานนักเรือก็มารับ เป็นครั้งแรกที่ผมคิดอย่างจริงจังว่าควรจะเลิกดำน้ำดีไหม

จากนั้นผมเตรียมระบบออกซิเจนฉุกเฉินทันที เพื่อทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้กับตัวเอง

(อากาศที่นักดำน้ำแบบสันทนาการใช้ คือ อากาศธรรมดาที่อยู่รอบตัว ประกอบด้วย ออกซิเจน และไนโตรเจน
ก๊าซแรกถูกใช้ไปกับกระบวนการเผาผลาญอาหาร ส่วนอีกชนิดเป็นก๊าซเฉื่อยจึงสะสมอยู่ในร่างกาย
ดังนั้นจึงต้องหายใจด้วยออกซิเจนบริสุทธิ์ เพื่อขับไนโตรเจนออกมา)

ผมนอนสูดอยู่สักพัก ลูกค้าบางคนก็เริ่มมาถามด้วยสีหน้าวิตกว่าเกิดอะไรขึ้น ผมตอบนิ่มๆว่า

แค่อยากทดสอบระบบว่าทำงานได้ดีแค่ไหน เพราะเราอยู่ไกลฝั่งต้องตรวจความพร้อมให้แน่ใจ.....

ผมเฝ้าดูอาการอีกสักพักจนแน่ใจว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วก็กลับไปทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผมดำอีก 3 ไดว์ ที่ความลึกสูงสุด25 23 24 เมตร ตามลำดับแต่ก็ไม่มีอะไรแบบนั้นเกิดขึ้นอีก

จนกระทั่งวันต่อมาผมต้องไปดำที่หินหัวช้างซึ่งเป็นจุดดำน้ำที่ลึกที่สุดจุดหนึ่งหมู่เกาะในสิมิลัน

ผมลงไปเรื่อยๆจนเกือบถึงพื้นซึ่งตอนนั้นผมอยู่ที่ความลึก 33 เมตรแล้ว อาการเมื่อวานกลับมาอีกครั้ง
แต่คราวนี้ผมรู้แล้วว่ามันคืออาการควยไร

อาการที่น่าจะเป็นไปได้ คือ การเมาไนโตรเจน หรือ ออกซิเจนเป็นพิษ
แม้ว่าทั้งสองอาการจะเกิดขึ้นเมื่อนักดำน้ำลงสู่ความลึกมากๆ และจะหายไปเมื่อขึ้นสู้ผิวน้ำ
แต่ผมก็ให้น้ำหนักกับอาการแรกมากกว่า เพราะถ้าเป็นอาการหลังผมอาจจะไปเกิดใหม่ไปแล้วก็ได้

กลับเข้าเรื่องต่อ

ผมหันกลับไปหานักดำน้ำในกลุ่มพร้อมส่งสัญญาณให้ขึ้น พอขึ้นมาสัก 10 เมตร
อาการเมื่อครู่ก็หายไปเหมือนกับว่าไม่มีเคยอะไรเกิดขึ้น แล้วก็ทำการดำน้ำต่อไป

เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ผมรู้ว่าผมไม่ควรลงน้ำที่ระดับความลึกประมาณ 30 เมตร
เพราะจะเกิดอาการเมาอากาศ ซึ่งก็เป็นปัญหาสำหรับการทำงานของผมอยู่ไม่น้อย
แต่อย่างไรก็ตามผมก็ได้บทเรียนไม่น้อยจากเหตุการณ์ในครั้งนี้

โดยเฉพาะการดำน้ำคนเดียวซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำเป็นอย่างยิ่ง

เพราะถ้าเมื่อเกิดปัญหาอะไรขึ้นแล้วไม่มีใครสามารถช่วยเราได้
และนักดำน้ำนอกจากว่าจะต้องมีสตางค์ก็ต้องมีสติอยู่เสมอ
เพื่อจะได้สามารถควบคุมเหตุการณ์ต่างๆที่อาจจะเกิดขึ้น และควรทบทวนความรู้อยู่เสมอ
จะได้สามารถตอบสนองกับปัญหาต่างๆ ได้อย่างเหมาะสม

ประสบการณ์เฉียดตายที่ความลึก ๒๖ เมตรคนเดียว (ภาค ๑)

2005-12-06T18:15:00.000+08:00

วันนี้พอดีว่างงานเลยปั่นเสือตะลุยเขาหลักตั้งแต่เช้า.....แหมมันช่างแสบง่ามตูดเสียจริงนี่ก็เพิ่งจะได้พัก ก็ขอเล่าเรื่องที่ค้างไว้ก็แล้วกัน

อ้างถึงที่โพสท์ไปเมื่อชาติเศษ ว่าถ้ามีเวลาจะเขียนเรื่อง ประสบการณ์ เฉียดตายที่ความลึก 26เมตรคนเดียว และประสบการณ์เฉียดตายอีกครั้งกับการแก้ปัญหาอย่างเข้าใจ

หลังจากทริปนรก รัสเซียผ่านไป สองวันหลังจากนั้นข้าพเจ้าได้ออกเรืออีกครั้ง
แต่คราวนี้ไปกับนักดำน้ำชาวมาเลเชียซึ่งต่างกับนักดำน้ำกลุ่มที่แล้วชนิด หน้ามือเป็นหลังตีนอะไรๆดูเหมือนจะดี แต่ก็มีเรื่องเสียวๆเกิดขึ้นอีกจนได้

วันนั้นข้าพเจ้าพาลูกค้า 4 คน ไปลงดำน้ำที่ Shark Fin Reef ซึ่งจัดว่าลึกพอสมควร
และมีน้ำเชี่ยวพวกเราดำอยู่ที่ความลึก 24 เมตร แล้วอีกสักพักจึงค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นมาสู่ผิวน้ำพอลงน้ำไปสักพักก็เจอปลาตัวหนึ่ง ไม่ใหญ่มาก แค่เล็กกว่าวัวนมนี้ด เดียว........

ชื่อไทยไม่รู้แต่รู้เพียงว่ามันมีนามกร กระเดียดไปทางฝรั่งเศษว่า Napoleon Fish (Bumphead Parrot Fish, หรือ แปลมั่วๆเอาเองว่า ปลานกแล้วหัวโหนก) อย่าว่าแต่ลูกค้าเลย ข้าน้อยเห็นแล้วก็แทบกรี๊ดสลบดำ

ไปสักพักน้ำแม่งก็เชี่ยวขึ้นเรื่อยๆ จะไปข้างหน้าแม่งก็ว่ายไม่ไหว เลยตัดสนใจว่ายอ้อมหิน ....หินนะไม่ใช่... ....เอ้า แล้วก็ว่ายอ้อมไปทีละคนๆ ยังไม่ทันจะครบ ก็มี Leopard Shark โผล่ขึ้นมาใกล้ ......ฉลามโผล่แต่คนไม่โผล่ รอไปสักพักทำไมลูกค้ากูมันว่ายอ้อมมาไม่ครบซักทีวะ...........เอมันชักรู้สึกแปลกๆ

ข้าพจึงบอกให้นักดำน้ำรอก่อนแล้วจึง ว่ายอ้อมไปหาคนที่ยังว่ายมาไม่ถึงเมื่อว่ายไปถึงสิ่งที่ข้าพเจ้าพบ มีเพียงความว่างเปล่า.....อ้าวฉิบหายแล้วสิกู

ลูกค้ามีประกันชีวิตเปล่าวะ ประกันความเสี่ยงกูก็ไม่ได้ทำแล้วถ้าลูกค้าตายห่าไปใครจะจ่ายวะข้าพเจ้ามองขึ้นไปข้างบน เผื่อว่าลูกค้าอากาศใกล้หมดจึงลอยขึ้นไป.....แต่ก็ไม่เจอ (อากาศในถังเมื่อถูกใช้ไปเกือบหมด จะทำให้ความหนาแน่นของอากาศในถัง และน้ำหนักของถึงจะลดลง คล้ายๆกับลูกบอลยิ่งสูบลมมากก็ยิ่งหนัก และเมื่อไม่มีลมก็จะเบา)

ในวินาทีนั้นข้าพเจ้ายังพยายามมองโลกในแง่ดีว่า เขาอาจจะเจออะเจ๋งๆที่น้ำลึกก็ได้ ข้าพเจ้วจึงพยายามมองไปดูข้างล่างแต่ก็ไม่เจอ (อีกแล้ว)

อ้าวฉิบหายแล้วสิกูแล้วแบบนี้จะทำเหี้ยอะไรดี.....งิด..............................................................................................
เพื่อน โดนฉลามงาบไปยังวะหรือ โดนปลาวาฬกลืนเข้าไปแบบพินอดคิโอ
หรือ โดนไอ้ Napoleon ตัวมะกี้งาบไปแดกหรือ โดนนางเงือกลากไปฟัน

?????????????????????????
?????????????????????????
?????????????????????????

พันล้านคำถามผุดขึ้นมาในสมอง
แต่คนที่จะต้องตอบแม่งมีอยู่ตัวเดียว

คนเดียว

กะอีกหนึ่งองค์ (อันยิ่งใหญ่และเปี่ยมด้วยน้ำกรุณาธิคุณที่พร้อมจะแจกให้ได้ทุกเมื่อ)

โว้ย แล้วกูจะไปถามใคร ....ข้าพเจ้าตั้งสติ ว่ายกลับไปที่นักดำน้ำที่เหลือ
แล้วบอกพวกเขาให้คอย ไม่ว่าจะนานแค่ไหนพี่ก็จะมาขอ....
อ้าวนี่ก็ไม่ใช่และจากนั้นจึงขึ้นสู่ผิวน้าไปดูให้แน่ใจว่า ศพได้ขึ้นอืดมาแล้ว........

ปรากฏว่าข้าพเจ้าเดาไม่ผิดร่างของนักดำน้ำผู้นั้นได้ถูกเรือเก็บไปแล้ว.....แต่ถูกเก็บไปในสภาพปรกติ ครบ 32 ประการ
และสัณนิฐานว่า อวัยวะชิ้นสำคัญยังคงใช้งานได้ตามปรกติ
แม้ว่าอาจจะยังคงไม่สามารถปฏิบัติงานเป็นระยะเวลานานเท่าใดนักในยุทธจักรบู้ลิ้ม
หามีสิ่งใดเร็วกว่าการปล่อย (มีดสั้น ซึ่งก็น่าจะสั้นจริง) ของปรมาจารย์ ลี้คิมฮวง

แต่ความเร็วนั้นหาได้เทียบกับอาเฮียคนนี้ได้ไม่

ช่วงเวลาหนึ่งอึดแมลงหวี่ อาเฮียสามารถ ขึ้นจากความลึก 24 เมตร สู้ผิวน้ำแล้วก็ขึ้นไปบนเรือ.......
ทำได้ไงวะ

ที่อื่นอาจจะเป็นเรื่องแปลก แต่ไม่ใช่ที่สิมิลันเพราะที่นั่น ทันทีที่นักดำน้ำขึ้นสู่ผิวน้ำ
เรือจะวิ่งมาพร้อมกับหันตูดไปจ่อหน้าลูกค้าทันที......ไม่ต้องว่ายกลับเรือเลยสักนิด
ซึ่งจัดว่าเป็นการอำนวยความสะดวกให้กับลูกค้ำเป็นอย่างมาก

แต่ถ้ามองในทางกลับกันถ้าเรือใหญ่ๆวิ่งเข้าหานักดำน้ำในระยะใกล้ขนาดนั้น ไม่แน่ว่าอาจจะได้เห็นคนสับกลางทะเลได้
ไม่ได้สับด้วยมีด

แต่สับด้วยใบจักรกำลังไม่ต่ำกว่า 1000 ม้า

นี่คือเหตุผลว่าทำไมเรือ ดำน้ำระดับแพงๆ เช่น Anggun, Mermaid II, DiveMaster I จึงต้องลากเรือยางมาด้วยหลายลำ
เพราะเรือไม่สามารถวิ่งเข้าหาลูกค้า ในระยะใกล้ขนาดนั้นได้

(ควย พูดแล้วแม่งเสียดาย เมื่อต้นเดือนเรือ อังกูร โทรมาชวนไปทำ แต่พอดีเสือกรับงานทางนี้เอาไว้แล้ว แล้วเมื่อวานก็เสือกไปเจอเรือแม่งอีก ตอนกำลังวิ่งไปพม่า.........แม่งเอ้ย)

กลับมาเรื่องของเราต่อพอเห็นเฮียแกขึ้นเรือไปแล้ว จอมยุทธขวัญ(นามสมมุตร) ก็ต้องลงไปนำทัวร์กับนักดำน้ำที่เหลือต่อ........

ดูเหมือนอะไรจะลงตัวแต่ก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด สายน่ำที่เชี่ยวอยู่แล้ว เริ่มเชี่ยวมากขึ้น มากขึ้น แล้วก็มากขึ้น จนข้าพเจ้ารู้สึกว่ายิ่งว่ายก็ยิ่งถอย

ข้าพเจ้ายังคงว่ายต่อไปจนถึงความลึก 26 เมตร แต่ก็ยังหานักอาหมวย อาเฮียที่เหลือ ไม่เจอ .....แม่งเอาอีกแล้วกูสักพัก..........

ข่าพเจ้ารู้สึกเริ่มเหนื่อย แต่การหายใจเริ่มถี่ขึ้น
ข้าพเข้าจึงควบคุมมันให้ช้าลง ในขณะที่กำลังว่ายสู้กับกระแสน้ำอยู่ จนกระทั่งข้างเจ้ารู้สึกมึนๆ คิดอะไรไม่ค่อยออก.....................
และแล้วก็รู้สึกปวดกบาลมาก มากถึงมากที่สุด เหมือนถูกค้อนทุบหัว

มึนมากจนแทบหมดสติ

ความคิดที่จะว่ายไปหาลูกค้าไม่อยู่ในหัวข้าพเจ้าอีกต่อไปถ้าข้าพเจ้าหลับไปตอนนั้น เวลาข้าพเจ้าจะตื่นขึ้นมาก็คือตอนที่อากาศหมด
เชื่อว่าคงจะต้องสะดุ้งขึ้นมา แต่การขึ้นโดยที่ไม่มีอากาศจากความลึกขนาดนั้น แล้วกลับมามีอาการครบ 32 ย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย
คิดอยู่อย่างเดียวว่า ทำอย่างไรจึงจะไม่หลับ แล้วกลับสู่ผิวน้ำโดยไม่ตาย

ต่อภาค ๒

เมื่อพระอยากจะเด็ดดอกไม้

2005-12-06T17:51:00.000+08:00

วันหนึ่งพระอาจารย์ต้องการดอกบัวมาบูชาพระ แต่ยังติดอยู่ที่ว่ายังไม่มีใครนำมาถวาย
จริงๆ แล้วก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องยากเพราะที่หลังกุฏิก็มีบึงเล็กๆ ที่มีดอกบัวบานอยู่

แค่เดินไปเด็ดก็น่าจะจบ

แต่ถ้ามันง่ายอย่างนั้นผมก็....ไม่มีเรื่องมาเขียนสิจ๊ะ

เพราะมีบาลีบัญญัติเอาไว้ว่า

“ภิกษุพรากของเขียวซึ่งเกิดอยู่กับที่ ให้หลุดจากที่ ต้องปาจิตตีย์”

เรื่องมีอยู่ว่า ในสมัยพุทธการ ภิกษุชาวเมืองอาฬวีทำการก่อสร้างจึงตัดต้นไม้เองบ้าง ใช้ให้ผู้อื่นตัดบ้าง มนุษย์ทั้งหลายพากันติเตียนด้วยถือว่าต้นไม้มีชีวิตอินทรีย์อย่างหนึ่ง พระผู้มีพระภาค (ทรงอนุโลมตามสมมุติของชาวโลก) จึงทรงบัญญัติสิกขาบท ปรับอาบัติปาจิตตีย์แก่ภิกษุผู้ทำให้ต้นไม้ตาย
.
.
.
ดังนั้นแม้แต่การเด็ดใบไม้ก็ถือเป็นอาบัติ

หลายคนอาจสงสัยว่าทำไมไม่ใช้ให้เด็กวัดไปทำ แต่ลองคิดดูให้ดี
ถ้าการฆ่าคนเป็นสิ่งผิด แล้วการจ้างคนอื่นไปทำแทน......มันก็แทบจะไม่ต่างอะไรกัน

ดังนั้นก็เลยต้องมีวิธีแบบพระๆ

ซึ่งก็คือ บอกเป็นนัยให้ญาติโยมไปพิจารณาเอาเองว่าสมควรจะไปทำอะไร
.
.
.
พระอาจารย์จึงบอกกับเด็กวัดว่า “เนี่ยเราไปพิจารณาดอกบัวที่บึงหลังกุฏิให้หลวงพี่ที่”
“ครับ พระอาจารย์” เด็กวัดตอบ

หายไปอยู่นานในที่สุดเด็กวัดจะกลับมามือเปล่า
พระอาจารย์เลยถามว่า “แล้วดอกบัวที่ให้ไปพิจารณาหละ เป็นไงบ้าง”

เด็กวัดตอบอย่างมั่นใจว่า “บาน 14 ดอก, หุบ 8 ดอก ส่วนที่อยู่ใต้น้ำไม่ได้นับครับ”

ถึงแฟนานุแฟนที่เคารพ

2005-12-01T16:48:00.000+08:00

ก่อนอื่นขอขอบคุณเพื่อนหมวยที่ช่วยประชาสัมพันธ์บล็อคอันดังสนิทนี้

คือว่าบล็อคอันนี้ไม่ได้นับจำนวนผู้ชมนะครับ ผมเลยไม่สามารถทราบได้เลยว่ามีคนมาเที่ยวในบล็อคกี่คน ดังนั้นจึงขอความกรุณาแฟนานุแฟนทั้งหลายให้ช่วยเขียนคอมเมนต์ สั้นๆ เช่น มันส์โคตร, หมาไม่แดก, สนุกจัง, เขียนเหี้ยไรวะ เป็นต้น หรือแต่ลงชื่อก็พอครับ

แต่ถ้าจะกรุณาเขียนคำวิจารณ์ก็ยินดีรับฟังครับ เพื่อประโยชน์ในการสร้างสรรค์งานมันส์ๆ แบบแปลกๆ มาเสนอผู้อ่าน

ผมเอารูปถ่ายจากการทำงาน และการท่องที่ยวลงเอาไว้ที่ myspaces ของผมนะครับ เนื่องจาก Blogger นี่ระบบไม่ค่อยดีถ้าเอารูปเยอะๆลงอาจเละได้ ถ้าเกิดเงี่ยนอยากจะดูก็ แอด MSN bigbrownbaby@hotmail.com ของผม แล้วเข้าที่เสปสครับ

จึ๋ยส์

ขวัญ ผู้ยิ่งใหญ่จนมิอาจนอนคว่ำ

2005-11-11T21:09:00.000+08:00

Fire at Blacktip

2005-11-11T21:03:00.000+08:00

Fire Staff at Jenny' s Place

2005-11-11T20:59:00.000+08:00

Kwan - The Killer

ในที่สุดก็เอารูปลงได้สำเร็จ

2005-10-06T13:06:00.000+08:00

ดีใจจังทำสำเร็จแล้ว นี่ก็นับว่าเป็นอีกความพยายามที่สำเร็จ

เตรียมตัวโปรโมทบล็อดได้เลย

ก็แค่จักรยานล้ม

2005-10-05T22:29:00.000+08:00

Bike accident in Koh Tao

รูปถ่ายสุดท้ายในระหว่างเรียนที่มหาลัย

2005-10-05T22:21:00.000+08:00

During my final Quantitive Method Assignment